Posts Tagged ‘wijsheid’

Dure van buiten

december 15, 2008

Zoals zapnimf een tijdje geleden in één van haar comments bemerkte, jawel, ik ben zo een dure van buiten, ’t is te zeggen een externe. Zo’n konijn dat springen moet als ze intern geen slachtoffers vinden om een bepaalde functie uit te oefenen, een consultant die wordt verhuurd door mijn werkgever. Een soort leasingkonijn, they say jump and I say how high gedurende drie maanden, zes maanden, een jaar, maakt niet uit.

Eén van de nadelen van zo’n job uit te oefenen is dat er nauwkeurig moet gelaveerd worden tussen dones and not dones in de consultantwereld. Zo moet je bijvoorbeeld de naam van je eigen werkgever hoog dragen en mag je geen interne mish mash van daaruit laten overvloeien naar je tijdelijke werkgever, terwijl je bij je tijdelijke werkgever indien mogelijk vacatures moet vinden om eigen consultant-collega’s binnen te halen. Dat gaat op zich vrij gemakkelijk, op voorwaarde dat de relatie met je tijdelijke werkgever optimaal is. In mijn geval was dat zo tot een maand of drie geleden, toen er hier iets gebeurde dat als tijdelijke werkgever eigenlijk not done is: vragen of ondergetekende eventueel zou interesse hebben om vast op de payroll te komen, met vijfhonderd neuro’s opslag en een nog dikkere voiture. Gevolgd door de vraag om dat niet te zeggen aan mijn eigen werkgever.

Ja hallo, ’t zal wel wezen zeker. Niets zeggen aan mijn werkgever? Ik ben nogal wreed loyaal naar mijn werkgever toe, want die hebben in mij geloofd op een ogenblik dat ik dat zelf niet deed, dus ik heb de volgende dag in geuren en kleuren verteld welk voorstel ik had gekregen en, vaneigens, dat het mij geen ene zak interesseerde om vast op de payroll te komen bij mijn tijdelijke werkgever, hoe aanlokkelijk het voorstel ook was. De job an sich interesseert me niet, het complete scheef lopen van de communicatie ligt me niet, het tempo waar dingen mee vooruit gaan is veel te traag en of je nu drie uur in de file zit in een dikke voiture of in een obese voiture maakt geen verschil. Gevolg: mijn werkgever is geen appeltje gaan schillen, neen, maar een hele appelboom gaan vellen met mijn tijdelijke werkgever. Gevolg daarvan: Dweezel en The Dog worden door zekere individuen binnen de tijdelijke werkgever serieus tegengewerkt. “Aaah ge wilt hier niet vast komen werken? Awel, dan zullen we uw laatste maanden serieus lastig maken.”

En dàt, beste mensen, is één van de vele voordelen van consultant zijn: die tegenwerking raakt mijn kouwe kleren niet, want eind januari ben ik hier schuif, op naar een nieuw bedrijf met nieuwe horizonten. Het eerste interview is achter de rug en was steengoed, nu nog met het absolute opperhoofd daar gaan babbelen en dan wordt de beslissing genomen. Die job zou mij wel eens op het vege lijf kunnen geschreven zijn: ik ben zo het soort mens dat iets kent over veel, maar niet veel over één specifiek iets. Een generalist als het ware en dat heeft me lange tijd gefrustreerd, maar nu zou ik in een job vallen waar ik proof of concepts mag doen, dingen uitvissen, ditjes en datjes onderzoeken tot op het punt dat de specialisten het kunnen overnemen. Ik moet dus de voorzet geven en anderen mogen de goal maken. I like. Waarom? ICT is een saaie wereld en in die wereld kan ik me niet lang op hetzelfde concentreren. Allez, ik kan dat wel, maar als het moet dan is het tegen mijn zin. In een vorig leven heb ik eens enkele maanden in een R&D cel gezeten en dat waren de leukste job-maanden in mijn carrière. En die nieuwe job, wel, dat is voor lange termijn, dus Dweezel en The Dog zien dat zwaar zitten. Het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten en goed en wel dood is, I know, de kogel heeft de kerk nog niet volledig aan gruzelmenten geschoten, maar het is alleszins wel leuk om naar uit te kijken. En het is niet in Brussel, oh my god 🙂

Advertenties

Etiquette?

september 12, 2008

Dweezel dartelt als een jonge pup doorheen blogland, nieuwsgierig snuffelend hier, vrolijk kwispelend daar, nu en dan eens blaffend tegen Grote Veralgemeningen en af en toe zijn pootje opheffend tegen Heilige Huisjes. Meestal gaan dat blaffen en pootje opheffen samen, ttz na de verwachte reactie op het geblaf, gaat het pootje in de lucht. En hup, terug op pad.

Ik denk – ik weet het niet zeker – dat er een bepaalde etiquette bestaat in blogland. Op sommige blogs lijkt die etiquette verdacht veel op “Gij zult geen andere mening hebben”. Ik ben er zeker van dat de auteurs van dergelijke blogs niet wandelen zoals de gemiddelde mens, maar eerder “voortschrijden”, liefst een paar centimeter boven de grond, zodat ze kunnen neerkijken op u en ik en bovenal de indruk trachten te wekken dat ze ongelooflijk belangrijk zijn. Ze hebben een mening over àlles en hun mening is De Mening, juist en onaantastbaar. En natuurlijk hebben ze wonderkinderen, dat kan gewoon niet anders, en de foto’s van die kinderen worden in het breed uitgesmeerd op het net. “Kijk eens hoe prachtig ze zijn en ze kunnen dit en dat, nu al, ze zijn twee jaar voor op hun leeftijdsgenoten, blablabla”… Ze doen maar, Dweezel heft zijn pootje op en denkt er niet aan om zijn ene nakomeling te grabbel te gooien, want daarop komt het neer. Te. Grabbel.

Gelukkig hebben ze het niet voor het zeggen, want dan zou Dweezel, kuierend door de Veldstraat, zelfs geen sigaret meer mogen opsteken. Misschien zouden ze eens moeten beginnen roken, die bloggers der Absolute Wijsheden, misschien worden ze dan wat meer ruimdenkend. Verdraagzamer. Beminnelijker. Althans voor mij – ik spreek niet in naam van anderen.

Etiquette dus. Euh, ik heb geen namen genoemd, of wel?