Posts Tagged ‘slijm’

Dat ze wakker zijn

maart 5, 2009

En lap! ze zijn terug, jawel, Dweezel en zijn hond. Enkele losse flodders…

Enkele maanden echt volledig geen zin gehad om te bloggen, maar ik heb mij zonet een deuk ge-enerveerd bij het lezen van een blog waarin élke zin, ik zweer het u, op z’n minst twee verkleinwoorden bevat. Zeetjes, zonnetjes, blogjes, centjes, badjes à volonté… I just don’t get it. Dat iemand in het dagelijkse taalgebruik af en toe verkleinwoorden gebruikt om effectief iets kleins te benoemen of als teken van affectie, natuurlijk, wie doet dat niet, maar deze blogger moet bij het herlezen van zijn schrijfsels toch op zijn minst nattigheid voelen? Tenzij hij natuurlijk overvallen wordt door affectie voor de zon, de zee, zijn blog, zijn geld en zijn bad, want dan zou ik het, als ik veel moeite doe, nog begrijpen. Het is natuurlijk ongetwijfeld een lieve man, maar ik kan en wil me de stroperigheid niet voorstellen die thuis, binnen die relatie, heerst. Het heeft, maar dat is mijn gedacht, iets afstotelijk.

Soit. Dweezel en The Dog zijn de afgelopen maanden druk in de weer geweest met feesten, Het Lief, de scheiding van Nr2, Dweezel Junior en vooral genieten van zijn ondertussen al acht maanden durende geluk. Feestjes, het liefje, het scheidingetje van Nr2’tje… Naah, het gaat me echt niet af. Sinds kort voer ik Dweezel Junior tot zijn groot contentement zelf naar school en ontlast ik Dweezel Senior op die manier een beetje, gebruik ik de bedrijfswagen enkel om naar het station te rijden en ga ik werken met trein en metro, eveneens betaald door de werkgever. Het is ook een jungle, maar op die manier spaar ik meer dan twee uur per dag uit en kan ik eindelijk terug wat lezen. Geen hoogstaande literatuur, eerder junkfood for the brain, maar dat het deugd doet, is een feit.

De toetsenist van onze groep, in zijn vrije tijd professor in het UZ Gent 😉 heeft vorige week op een vlucht naar Orlando een vrouw helpen bevallen op enkele duizenden meter hoog. Een heel nieuwe betekenis voor de Mile High Club: in plaats van te vogelen, bevallen. Hij stond in alle kranten, a glorious moment of fame, terwijl we eigenlijk eerder dat ogenblik wilden verwerven met de groep. ’t Is een begin natuurlijk en zou een leuke topic kunnen zijn in onze bio.

Dit was een opwarmerTJE, ik zal een poging doen om mijn blogJE te vullen met regelmatige postJES in dit jaartJE 2009. Veel lieve groetJES van DweezelTJE en zijn hondJE. Fuck, that really sucks! 🙂

Slijm

september 14, 2008

Zondagochtend. Zon. Nieuwe van Kings of Leon net gebrand en lekker luid, terwijl Dweezel Junior “over den draad” is, wat evenveel betekent als “gaan spelen bij de buurmeisjes”. Buren links zijn aan het vechtscheiden, buren rechts zijn aan het EOT-en en voor de kinderen lijkt dit wel allemaal als normaal. Ik was de eerste van de drie, bezweken onder het virus dat is gestart aan het begin van de straat en nu misschien wel steeds verder oprukt – nog een paar jaar en de hele straat is gescheiden?

Dweezel op zondagochtend, dat is bijna rillend genietend van drie koffies, gezet met het het espressomachien dat hij heeft gekregen voor zijn verjaardag. Illy, Lavazza of Segafredo. Of ook wel Koffiekan (enkel verkrijgbaar bij bakkers, maar lèkker). Gestoomde melk. Eén klontje suiker. Vers gerolde Samson. Dweezel zit nu nog in zijn hoofd met de film die hij gisteren heeft gezien, “A Mighty Heart”, bonechilling en A. Jolie blijkt naast de halve wereld te adopteren toch te kunnen acteren. Een aanrader.

De slakkensporen op het ochtendterras zijn al opgedroogd en verdwenen, die op het avondterras zijn nog zichtbaar. Dweezel Junior houdt van slakken: weer of geen weer, hij bouwt altijd slakkenkastelen met ganse slierten klimop en onkruid met kluit en al. Al dat groen wordt op de tuintafel gedeponeerd en dan gaat hij op slakkenjacht. Huisjesslakken. Na een halfuurtje of zo zitten er zowat vijftig tussen de klimop en het onkruid op de tuintafel. En dan gaat hij er bij zitten, op een tuinstoel en begint hij tegen al die slakken te praten. Hij is er begot lief tegen: slakken die dreigen naar de voor hen onmetelijke diepte te tuimelen, worden voorzichtig weer middenin het kasteel geplaatst met de boodschap “slakje, je moet oppassen hé”. Slimy fuckers.

Dweezel weet het, hij is een beetje huiselijke posts aan het schrijven. Dat mag ook wel even, The Dog is niet aan het grommen, die ligt eerder met de poten in de lucht te slapen en laat Dweezel langzaam ontwaken met een beetje hulp van zijn verslavingen, een luxe die vanaf morgen weer wordt genekt. Maar, oh yes, volgend weekend heeft Dweezel een verlengd weekend, vier dagen, waarvan één dag studiowerk en blijft hij dus vier dagen vrij van vergaderingen, projectplanningen en, bovenal, files.

Terwijl Dweezel de vrucht zijner lendenen hoort joelen bij de buren, gaat hij wat junkfood for the brain nuttigen (Stone Cold van Baldacci) op zijn ochtendterras. Mét een koffie en een sigaret.

En voor diegenen die dachten dat ik zou schrijven over de nacht met Het Lief: you wankers! 🙂