Posts Tagged ‘scheiden’

Happy days

november 21, 2008

Voorwaar, het is een blijde dag. De advocate heeft gisteren laten weten dat de wettelijke scheiding met Nr2 een feit is en dat ze naar het gevraagde onderhoudsgeld kan fluiten. Ho ho ho and (yet another) bottle o’ rhum! Eigenlijk wel straf, een huwelijk van elf maanden, op mijn kosten geleefd, Dweezel and The Dog compleet murw geterroriseerd, geen kinderen en dan nog onderhoudsgeld vragen omdat haar ‘levensstandaard is gedaald’. Yeah, right. Sommige mensen hebben toch echt lef. Nu gaat het dossier naar de notaris en dan weet ik hoeveel ze eist en krijgt voor het huis, een huis dat ik heb gehuurd in ’95, gekocht in ’97, verbouwd in 2001 en ingekocht van Nr1 in 2003. Nr2 heeft er elf maanden gewoond, van begin 2006 tot begin 2007 – wat, denkt u, is fair? Hoeveel moet ze krijgen?

Het Lief heeft gepraat over een (leeg) aquarium dat ze nog ergens heeft staan en dat moet verhuisd worden. Een makkie? No way, het is een aquarium ter grootte van – hou u vast – een uit de kluiten gewassen ligbad en weegt ook een pak meer. Dweezel Junior heeft dat vaneigens gehoord en wil nu al vissen gaan kopen tegen dat het ding er staat. “Waar moeten ze dan voorlopig leven?” wordt natuurlijk beantwoord met “In ons bad natuurlijk, papa”. Alle uitleg over de noodzaak aan waterfilters en zuurstofpompkes wordt natuurlijk beantwoord met “Waarom?”. Kortom, eindeloze uitleg voor het slapen gaan.

Vermits het een blijde dag is, willen zowel Dweezel als The Dog nog even vermelden dat ze de afgelopen vijf maanden ongelooflijk gelukkig lopen en er wordt heel voorzichtig gedacht en gesproken over een eventueel samenhokken met Het Lief. Dweezel en The Dog en Dweezel Junior kijken daar heel erg naar uit. De hond en de katten ook. Dweezel Senior ook. Als het zover komt, zullen de gezamenlijke zuchten van opluchting een heuse windhoos zijn denk ik. En, voor alle duidelijkheid, mocht ik alles opnieuw moeten ondergaan om te komen tot op dit punt, ik zou er zonder aarzelen voor tekenen. Life begins at forty? Wel, in mijn geval mag het gerust een jaartje te vroeg beginnen 🙂

Advertenties

Slaughterhouse II: Bite the bullet

oktober 29, 2008

Ongekende hoogtes, geen dieptes en niet vooruitgaand werk, dat tekent zowat het leven van uw dienaars de laatste tijd.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik bots steeds weer op blogs van gescheiden vrouwen en lees heel erg veel over de problemen die het single-bestaan met zich meebrengt, over gemis (“niet van hém maar van hetgeen we hadden”), over jaloezie, over boosheid, over frustratie, over onmacht, kortom, over alle redenen die goed zijn om, zoals die compleet gedateerde poster, in het natte gras in je tuin te gaan knielen, de armen ten hemel heffen en je luidkeels af te vragen “Why?”. En nergens, maar dan ook nergens, struikel ik over een blog van een man die aan het kortste eind heeft getrokken en gedumpt is geweest voor welke reden dan ook, zonder dat hij zelf iets had fout gedaan.

Beste lezertjes, Dweezel en The Dog zijn twee keer getrouwd geweest. De eerste keer 10 jaar (13 jaar samen) en de tweede keer 11 maanden (3 jaar samen). Dweezel Junior is ontsproten aan Nummer 1 en is zeven dagen om de zeven bij mij (co-ouderschap) en dat functioneert uitstekend: ook al zijn Dweezel en The Dog toendertijd gedumpt voor de spreekwoordelijke grote brede beer en ook al hebben ze toen gevochten voor dood, de acceptatie van hetgeen er was gebeurd kwam vrij snel. Okay, er waren natuurlijk ogenblikken dat frustratie, gemis en onmacht hoogtij vierden, mede aangewakkerd door de confrontatie met het feit dat Nummer 1 met haar schoon poepke in de financiële boter was gevallen en Dweezel en The Dog het huis, eerst gehuurd, dan gekocht en dan verbouwd zelf moesten verder betalen, maar toch, het belang van Dweezel Junior kwam op de eerste plaats en dat is nog steeds zo. De enige persoon die evenveel last heeft gehad van die scheiding als Dweezel, was Dweezel Senior, die ettelijke keren naar het oeverloze gelamenteer van zijn zoon moest luisteren.

Nummer 2 is een compleet ander verhaal en ik wil niet natrappen, dus ik ga er heel kort over zijn: Dweezel en The Dog werden emotioneel gedumpt enkele maanden voor het huwelijk. In een ogenblik van complete debiliteit én onder druk van de toekomstige Nummer 2, hebben Dweezel en The Dog het huis ingekocht van Nummer 1 en ingebracht in de huwelijksgemeenschap met Nummer 2, ondanks de tot vijf maal toe gestelde vraag van de notaris “of ik daar wel zeker van was”. Tuurlijk was ik daar zeker van, mijn hersenen waren toen thuis op sterk water gezet en ik zat daar met een leeg hoofd, dus veel meer dan “euh, ja” kon ik niet voortbrengen. Elf maanden later hebben Dweezel en The Dog Nummer 2 letterlijk laten verwijderen op een nacht dat Dweezel Junior betrokken werd in één van haar, hoe zal ik het noemen, showcases van ziekelijke jaloezie en paranoïa. De scheiding van Nummer 2 is niet bepaald een EOT te noemen, duurt nu al anderhalf jaar en, u raadt het natuurlijk al, ze zit achter het huis aan, meer bepaald harde cash.

Dweezel en The Dog hebben hun deel van frustraties en gebabbel daarover redelijk goed in “beperkte kring” gedaan, zijnde met Dweezel Senior en op papier, niet publiceerbaar op het net. En ondanks alles zijn Dweezel en The Dog altijd blijven lachen, veelal met nogal zwarte humor en soms heel erg groen, maar toch. Het is vooral Dweezel die zich heel veel vragen heeft gesteld, terwijl The Dog al vrolijk aan het kwispelen was en blafte naar Het Fenomeen. De meest verstandige raad die Dweezel heeft gekregen was: “Probeer ze vooral niet te begrijpen, probeer het vooral niet te verklaren, in deze context ben je best eens niet empathisch: er is gewoon een gigantische hoek af”. Inderdaad. Anderzijds lijkt het er steeds meer op dat het een perfect opgevoerde soap was ter illustratie van de gemakkelijkste manier om een smak geld te krijgen. Moraal van het verhaal? Trouw nooit met een professionele actrice. En ook wel shit happens 🙂

Dit is enkel maar om te zeggen dat ik jullie begrijp enneuh, die tip van dat natte gras helpt echt. Evenals huilen naar de maan, vol of niet. En dan is er Het Fenomeen, msn en de webcam. Bite the bullet, kruip recht en bouw je leven en dat van je kind(eren) terug op. Ik heb er lang niet meer in geloofd, maar op een zeker ogenblik zit je zo diep dat het enkel maar beter kan gaan. Word vooral niet verbitterd, boos en gefrustreerd want – en dat is mijn persoonlijke mening – de enigen die je daar schade mee berokkent zijn je kind(eren) en jezelf.

Hoor ik daar “Ja, Dweezel en The Dog hebben gemakkelijk spreken nu”? Klopt volledig. Zeg dat eens in mijn gezicht? Dan vergeet ik het niet 🙂

Ik ga een sekte oprichten, gene zever 🙂 Waarom Slaughterhouse? Omdat ik me lang als een rund heb gevoeld dat naar de slachtbank werd geleid, niet zeker van wat er komen ging, maar toch onrustig door de geur van de nakende dood. Trouw eens met zo’n gevoel, ’t is eens iets anders.

Slijm

september 14, 2008

Zondagochtend. Zon. Nieuwe van Kings of Leon net gebrand en lekker luid, terwijl Dweezel Junior “over den draad” is, wat evenveel betekent als “gaan spelen bij de buurmeisjes”. Buren links zijn aan het vechtscheiden, buren rechts zijn aan het EOT-en en voor de kinderen lijkt dit wel allemaal als normaal. Ik was de eerste van de drie, bezweken onder het virus dat is gestart aan het begin van de straat en nu misschien wel steeds verder oprukt – nog een paar jaar en de hele straat is gescheiden?

Dweezel op zondagochtend, dat is bijna rillend genietend van drie koffies, gezet met het het espressomachien dat hij heeft gekregen voor zijn verjaardag. Illy, Lavazza of Segafredo. Of ook wel Koffiekan (enkel verkrijgbaar bij bakkers, maar lèkker). Gestoomde melk. Eén klontje suiker. Vers gerolde Samson. Dweezel zit nu nog in zijn hoofd met de film die hij gisteren heeft gezien, “A Mighty Heart”, bonechilling en A. Jolie blijkt naast de halve wereld te adopteren toch te kunnen acteren. Een aanrader.

De slakkensporen op het ochtendterras zijn al opgedroogd en verdwenen, die op het avondterras zijn nog zichtbaar. Dweezel Junior houdt van slakken: weer of geen weer, hij bouwt altijd slakkenkastelen met ganse slierten klimop en onkruid met kluit en al. Al dat groen wordt op de tuintafel gedeponeerd en dan gaat hij op slakkenjacht. Huisjesslakken. Na een halfuurtje of zo zitten er zowat vijftig tussen de klimop en het onkruid op de tuintafel. En dan gaat hij er bij zitten, op een tuinstoel en begint hij tegen al die slakken te praten. Hij is er begot lief tegen: slakken die dreigen naar de voor hen onmetelijke diepte te tuimelen, worden voorzichtig weer middenin het kasteel geplaatst met de boodschap “slakje, je moet oppassen hé”. Slimy fuckers.

Dweezel weet het, hij is een beetje huiselijke posts aan het schrijven. Dat mag ook wel even, The Dog is niet aan het grommen, die ligt eerder met de poten in de lucht te slapen en laat Dweezel langzaam ontwaken met een beetje hulp van zijn verslavingen, een luxe die vanaf morgen weer wordt genekt. Maar, oh yes, volgend weekend heeft Dweezel een verlengd weekend, vier dagen, waarvan één dag studiowerk en blijft hij dus vier dagen vrij van vergaderingen, projectplanningen en, bovenal, files.

Terwijl Dweezel de vrucht zijner lendenen hoort joelen bij de buren, gaat hij wat junkfood for the brain nuttigen (Stone Cold van Baldacci) op zijn ochtendterras. Mét een koffie en een sigaret.

En voor diegenen die dachten dat ik zou schrijven over de nacht met Het Lief: you wankers! 🙂