Posts Tagged ‘peppers’

De Groep

maart 6, 2009

Eigenlijk is het bizar dat Dweezel en The Dog nog niet bijster veel over De Groep hebben gezegd. Na die overpeinzing is het dus misschien tijd om enig proza daaromtrent te produceren. In één van de komende posts plaats ik hier wel eens de demo en misschien, heel misschien, verklap ik u wel de naam.

De Toetsenist – die vorige week een vrouw hielp bevallen in het vliegtuig – en Dweezel hebben nog niet zó heel lang geleden enkele jaren samen gespeeld in een andere band. In die illustere tijd leerde Dweezel Nr2 kennen als zangeres van die groep, met alle gevolgen vandien. Eén van die gevolgen was dat we de groep moesten verlaten: Nr2 werd aan de deur gezet en Dweezel, toen relationeel verbonden met haar, was collateral damage. Misschien maar best ook, want als ik zou gebleven zijn, zou mijn leven thuis nog minder veilig geweest zijn. Edoch (ik vind dat zo’n maf woord), toen De Toetsenist vernam dat Dweezel eindelijk de stap had genomen om Nr2 te laten verwijderen uit zijn leven, vroeg hij aan Dweezel of die het zag zitten om een nieuwe groep te starten. Vaneigens. Twee broers, ooit de meest begeerde vrijgezellen van Sin City (volgens insiders is dat naar het schijnt Zottegem), werden onder de arm genomen om De Groep te vervolledigen. Twee broers, de ene De Zanger/Gitarist, de andere De Drummer. Dat was ongeveer op de kop af twee jaar geleden.

We zijn allemaal tussen de dertig en de veertig (nog effekens), Dweezel is de enige die “in een relatie” zit, de andere drie zijn getrouwd. We hebben ons allemaal al vermenigvuldigd en in totaal telt de offspring zo’n acht kinderen (ik weiger te schrijven “kids”). Kortom, we zijn allemaal gelukkig en alle nummers gaan toch, zoals het hoort, over the L-word en de neveneffecten er van.

De nummers worden ook, op enkele na, allemaal geschreven, eerder gespuid, door De Zanger/Gitarist en waar hij het haalt weet niemand – ik beeld me in dat hij ’s nachts, terwijl zijn wederhelft compleet afgepeigerd ligt te slapen, opstaat, in een donker hol onder de grond kruipt met zijn gitaar en denkt aan alle jonge maagden uit Sin City en wijde omstreken die de revue zijn gepasseerd in een ver vervlogen verleden. Nog genoeg voer voor honderd songs 🙂

De Toetsenist, notoir single malt kenner, gebruikt zijn vingers ook nog voor iets anders dan jobgewijs in andermans orifices te koteren: hij beroert de toetsen met heel veel liefde en produceert af en toe riedels die ook uitgroeien tot songs. Waarschijnlijk in dezelfde omstandigheden, ondergronds in een hol, denkend aan de jonge maagden die hij niet heeft gehad, want hij is al samen met zijn eega sinds mensenheugenis en op onze leeftijd reikt dat niet verder dan twintig jaar.

En dan hebben we natuurlijk De Drummer: volgens de mening van alle vrouwen en ook voor Het Lief, “ne wree schone vent”. Wat er in zijn hoofd omgaat, daar hebben we allemaal het raden naar, maar ik denk dat alle maagden die zijn broer, De Zanger/Gitarist, zijn gepasseerd, eerst een pitstop bij hem hebben gemaakt. Hij mept op zijn drum met overgave en samen met hem vormt Dweezel de ritmesectie.

We repeteren één keer per week (als er een optreden nadert, zoals nu, wordt er twee keer gerepeteerd in de voorafgaande weken) in een kamer boven een heel berucht café in de omgeving van Sin City en worden gedurende de hele repetitie ten gepasten tijde voorzien van drank door een lokale fan, onze Road Manager genoemd. Soms ook wel een fles rhum, enkele glazen en cola, maar over het algemeen gewoon bier (daar worden ook blonde Leffe en Duvel bij gerekend). Vermits Dweezel nog een eind moet rijden is hij vroeger weg dan de rest na de repetitie, maar soms – zo wordt er wel eens gefluisterd – gaan de andere drie bijna kruipend naar huis. Verantwoordelijke huisvaders als we zijn, stopt daar echter het rock’n’roll gehalte 🙂

Naar analogie met een oud nummer van de Peppers op de CD “The Uplift Mofo Party Plan”: “Me and My Friends”… De Toetsenist kende ik al langer en samen met De Zanger/Gitarist en De Drummer, zijn het de leukste, plezantste, integerste, meest boeiende en beste vrienden die een mens zich wensen kan. En we maken muziek. Zoals De Zanger/Gitarist het gisteren nog zei: “99% van mijn leven bestaat uit dingen die ik moet doen, 1% uit dingen die ik wil doen”. Ik neem aan dat De Groep behoort tot die ene procent en dat geldt voor ons alle vier.

Door het vuur, zeg ik u, door het vuur ga ik voor die mannen. Maar bassist zijn is ook al wijs en doet minder zeer 🙂

Advertenties

Het Fenomeen

september 9, 2008

Tijd voor een definitie. Het Fenomeen is de term die ik vanaf nu ga gebruiken voor datingsites, de café’s van de moderne samenleving en, helaas, ook de weerspiegeling er van. Ik heb er zo’n anderhalf jaar vertoefd en ook al heb ik mijn lief op die manier gevonden, compleet onverwacht, vond ik het daar aanwezig zijn nooit echt plezant. Het is een vleesmarkt, vol met karkassen van mensen die enige tijd voor ze daar verschenen, zijn geslacht op relationeel vlak. Sommigen humaan en snel geslacht, anderen wreed en traag. Al die karkassen keuren het vlees van de andere karkassen, veelal zeer oppervlakkig en als het wat klikt, dan vermommen ze zich als fijne vleeswaren en gaan ze op een date. Wat er dan gebeurt, hangt af van de staat van ontbinding van de respectievelijke daters.

Ik stap even af van de vergelijking met vleeswaren, beetje te pejoratief, ook al vind ik het wel gepast :-)=)

De eerste datingsite waarop ik me heb ingeschreven was rendez-vous. Tja, ik was heel erg groen en dat was de enige site waar ik al van gehoord had. Ik was ook compleet groen op het vlak van single zijn, was zelf de dumper geweest en wou in de eerste plaats interessante mensen – vrouwen – leren kennen om mijn sociaal isolement dat vier jaar geduurd had te doorbreken. You know, iets gaan drinken, iets gaan eten, praten, praten en nog eens praten. Maakte niet uit over wat, ik wou gewoon weer buiten komen. Ik moet zeggen dat ik er een heel goeie vriendin aan overgehouden heb: het gevoel is de datende lezer waarschijnlijk niet onbekend, je vindt iemand die leuk babbelt en niet continu zaagt over het verleden, iemand die warmte uitstraalt, iemand bij wie je zelf even het verleden kan achter je laten, iemand bij wie je jezelf kan zijn en die dat ook is naar jou toe. Bovenal iemand die nog kan lachen, want humor is de beste remedie tegen de bittere nasmaak van een verlies van welke aard dan ook.

De tweede was meetic. Als datingsites de weerspiegeling van de maatschappij zijn, dan kan, afgaande op meetic, 99% van de maatschappij niet schrijven. Ik weet dat ik niet mag oordelen, maar ik ben daar, op één uitzondering na, niemand tegengekomen – en dit is geen zever – die één ordentelijke zin kon produceren, mét leestekens, hoofdletters en zonder dt-fouten. Gestalked geweest door vrouwen die afgaande op mijn foto’s besloten dat ik de man van hun leven was, tot ik ze erop wees dat ze mijn profiel eens moesten lezen; achtervolgd geweest door vrouwen van 50+ (ik heb niks tegen oudere vrouwen maar ergens moest ik toch de grens trekken) en uiteindelijk heb ik daar mijn FIF leren kennen (bedankt Elle voor deze heel passende afkorting) waar ik zo’n zes maand diepe vriendschap van heb gekregen en aan heb gegeven. Zij behoorde tevens tot die 1% die wél kan schrijven, maar dit geheel terzijde. Veel geleerd van elkaar en uiteindelijk zijn we elk onze eigen weg gegaan.

Die weg bracht me langs de kroeg relatieplanet. Misschien lag het aan mij of misschien was het wel echt zo, maar de profielen daar leken me meer matuur met minder taalfouten en met nu en dan een duidelijke visie en/of doel. Ik was eigenlijk wel tevreden met eindelijk een site te vinden waar ik me niet als de vreemde eend in de bijt voelde, maar dat contentement verdween al snel en dàt lag wel degelijk aan mij. Ik wou verder met mijn leven en wou een gelijkgestemde ziel vinden, wat toch veel moeilijker bleek dan ik had gedacht. Toen ik net besloten had mij op al die datingsites uit te schrijven, heeft mijn lief mij gevonden. Op de valreep. En nu zijn we fijne vleeswaren in hetzelfde pakje, houdbaarheidsdatum onbepaald.

Even the journey of a thousand miles must start with a single step. Ook al is het soms heel erg moeilijk een open geest te blijven houden als je op één of meerdere datingsites zit – sommige karkassen zijn echt rot en niet geschikt voor consumptie – blijf positief. Persoonlijk zou ik het geen week langer uitgehouden hebben, maar, om het met de Peppers te zeggen: fight like a brave.