Posts Tagged ‘file’

Wit kolleke voor kerst? Naah!

november 18, 2008

Ha! Al die eensgezinde reacties op onze vorige post! Wreed plezant vinden we dat.

Koud. Miezeren. File. Het was weer van dat deze ochtend. Achter mij een asshole met een blauw gestreept hemd met zo’n effen wit kolleke: ik weet niet wat u daarvan vindt, maar ik vind dat dus – om het deftig uit te drukken – serieus fout. En hij had een donkere zonnebril aan, om 7u54. In welke tijdzone hij leefde weet ik niet, maar in de onze was het wel degelijk nog donker. En plakken in mijn gat dat het geen naam had, in de file net voor Aalst. Stripsgewijs zou een mens daar binnensmonds wel eens “whoeah” en “eek” bij kunnen uitslaken, niet? Het derde baanvak waarop ik zat stond stil, het middenste baanvak ging aan vijf per uur vooruit, dus de asshole voegt in op dat middenste baanvak (tot grote ergernis en opgestoken vinger van een motorrijder die hij bijna meehad) en haalt mij stapvoets in, eveneens dezelfde vinger woest naar mij opstekend. Een minzame glimlach van Dweezel. The Dog opende de middenconsole, zette zelf zijn zonnebril op en gaf een grootte van ongeveer twee centimeter weer tussen duim en wijsvinger. Het wit kolleke begreep het onmiddellijk en toen ging het derde baanvak weer vooruit.

Nog vijf weken en Dweezel en The Dog hebben kerstverlof. Twee weken, jawel, ook al staan we geen van beide in het onderwijs. Voor het eerst sinds jaren, twee volle weken en ik heb zowaar zelfs zin in kerstmarkten en de alom bekende, gevreesde of geliefde kerstsfeer 🙂 Dweezel Junior is nu en dan thuis, maar kerst en nieuw viert hij bij zijn mama omdat daar veel meer kinderen zijn en dat is dus voor hem veel plezanter. Sommige gescheiden ouders vechten voor dood om hun kind(eren) bij zich te hebben voor kerst en/of nieuw, zonder te denken aan het (de) kind(eren) in kwestie… Dweezel Junior zou zich ook wel amuseren bij Het Lief en Dweezel en The Dog, maar bij zijn mama zijn er de twee kinderen van de nieuwe man (nu ja, ‘nieuw’ is ondertussen wel nogal relatief geworden), mama’s eigen nieuwe dochtertje (halfzusje dus voor Dweezel Junior) en misschien zelfs de tante met twee spruiten. Wat zou ik dan in godsnaam gaan zielig doen dat hij niet bij mij is? Geen enkele reden toe, da’s mijn gedacht, ik ben blij voor hem en hij krijgt zijn sint-, zijn verjaardags-, zijn kerst- en nieuwjaarscadeautjes dan wel als het past. Dure maand!

Ik ben content dat zapnimf weer de pen, allez, het toetsenbord heeft opgenomen 🙂 Het was daar veel te stil, veel te lang. Ongetwijfeld zal dat hier ook zo zijn in het kerstverlof 🙂

Advertenties

Filevermaak

september 10, 2008

Elke ochtend van elke werkweek. Op maandag, woensdag en vrijdag het vagevuur, op dinsdag en donderdag de hel. Niet dat ik me het zo zwaar aantrek hoor in mijn leren salon, koffiemok bij de hand en af en toe een sigaret – ja, fanatiekelingen, ik rook! En zelfs in de auto! – maar soms kan ik me wel mateloos ergeren. Deze ochtend bijvoorbeeld: rustig voortkabbelend op het derde baanvak aan 60km/u, op een bescheiden 10 meter of zo van mijn voorligger, in wat men noemt een accordeonfile. Rijden, stoppen, rijden, stoppen. En op 2cm achter mij zo’n BMW met achter het stuur een gezonnebrilde, uitvoerig geföhnde, zonnebankbruine, kijk-eens-naar-mij-wat-ben-ik-toch-ongelooflijk broekventje. Met zo’n melksnorreke, onaangeroerd sinds de eerste haartjes verschenen. Aan het flikkeren met zijn lichten, zwaar obsceen gestikulerend. Dweezel, immer de rust zelve (yeah, right), placht dan wel eens The Dog in zichzelf voelen grommen. De nacho achter mij – ik weet niet waarom, maar dat type macho’s doet me altijd denken aan nacho’s – besluit dan maar mij rechts in te halen, met als gevolg dat hij op zijn remmen moet gaan staan omdat hij over het hoofd had gezien dat er schuin voor mij, op het tweede baanvak, ook iemand reed. Zo’n Suzuki’tje op vier fietsbanden. Ik passeerde de nacho en glimlachte vriendelijk als antwoord op zijn opgestoken middenvinger en hij schoof weer in achter mij. Bij zijn volgende poging om me rechts in te halen was hij zo woest naar mij aan het gebaren, dat hij glad in het gat reed van datzelfde Suzuki’tje. Lap, onmiddellijk alles blok, ik ook. De nacho vliegt uit zijn voiture en loopt wild roepend naar de bestuurderskant van de onfortuinlijke in wiens gat hij had gereden en bonkt razend op de ruit. De deur gaat langzaam open en ik zie voeten in gigantische rieten slippers het wegdek raken, gevolgd door gejeansde benen met een omvang van mijn middel. Dan een torso om u tegen te zeggen, armen als bomen in een hyperstrak t-shirtje, en een kop van jewelste. Zo een kóp, weet u wel, lijkend op een machtig wapen dat door alles heen kan geramd worden. Nacho werd wat bleekjes en keek even later pijnlijk grimassend naar boven in de neusgaten van de bestuurder van de Suzuki (het raadsel van hoe die man daarin kon blijft tot op heden onopgelost). Ik was ondertussen ook uitgestapt en was dicht genoeg om de boom te horen vragen: “U zei?” Bleke Nacho keerde zich dan tegen mij (ik zal u zijn verwoording besparen, de voortplantingsorganen des mans en de voortplantingsdaad op zich kwamen er veelvuldig in voor), zonder resultaat, want andere chauffeurs waren evenzeer getuige geweest van zijn irritant gedrag. Politie er bij en, om een lang verhaal kort te maken, nacho’s BMW was niet verzekerd en nacho had geen rijbewijs… Lichtjes stomend uit zijn oren, nogal rood aangelopen, okselvijvervormend was hij getuige van hoe zijn voiture op de pechstrook werd geduwd… En Dweezel wuifde glimlachend vaarwel, The Dog in zich lichtjes aan het strelen tot het grommen ophield.

De file? Eén en al plezier, ik zweer het u.