Slaughterhouse II: Bite the bullet

oktober 29, 2008

Ongekende hoogtes, geen dieptes en niet vooruitgaand werk, dat tekent zowat het leven van uw dienaars de laatste tijd.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik bots steeds weer op blogs van gescheiden vrouwen en lees heel erg veel over de problemen die het single-bestaan met zich meebrengt, over gemis (“niet van hém maar van hetgeen we hadden”), over jaloezie, over boosheid, over frustratie, over onmacht, kortom, over alle redenen die goed zijn om, zoals die compleet gedateerde poster, in het natte gras in je tuin te gaan knielen, de armen ten hemel heffen en je luidkeels af te vragen “Why?”. En nergens, maar dan ook nergens, struikel ik over een blog van een man die aan het kortste eind heeft getrokken en gedumpt is geweest voor welke reden dan ook, zonder dat hij zelf iets had fout gedaan.

Beste lezertjes, Dweezel en The Dog zijn twee keer getrouwd geweest. De eerste keer 10 jaar (13 jaar samen) en de tweede keer 11 maanden (3 jaar samen). Dweezel Junior is ontsproten aan Nummer 1 en is zeven dagen om de zeven bij mij (co-ouderschap) en dat functioneert uitstekend: ook al zijn Dweezel en The Dog toendertijd gedumpt voor de spreekwoordelijke grote brede beer en ook al hebben ze toen gevochten voor dood, de acceptatie van hetgeen er was gebeurd kwam vrij snel. Okay, er waren natuurlijk ogenblikken dat frustratie, gemis en onmacht hoogtij vierden, mede aangewakkerd door de confrontatie met het feit dat Nummer 1 met haar schoon poepke in de financiële boter was gevallen en Dweezel en The Dog het huis, eerst gehuurd, dan gekocht en dan verbouwd zelf moesten verder betalen, maar toch, het belang van Dweezel Junior kwam op de eerste plaats en dat is nog steeds zo. De enige persoon die evenveel last heeft gehad van die scheiding als Dweezel, was Dweezel Senior, die ettelijke keren naar het oeverloze gelamenteer van zijn zoon moest luisteren.

Nummer 2 is een compleet ander verhaal en ik wil niet natrappen, dus ik ga er heel kort over zijn: Dweezel en The Dog werden emotioneel gedumpt enkele maanden voor het huwelijk. In een ogenblik van complete debiliteit én onder druk van de toekomstige Nummer 2, hebben Dweezel en The Dog het huis ingekocht van Nummer 1 en ingebracht in de huwelijksgemeenschap met Nummer 2, ondanks de tot vijf maal toe gestelde vraag van de notaris “of ik daar wel zeker van was”. Tuurlijk was ik daar zeker van, mijn hersenen waren toen thuis op sterk water gezet en ik zat daar met een leeg hoofd, dus veel meer dan “euh, ja” kon ik niet voortbrengen. Elf maanden later hebben Dweezel en The Dog Nummer 2 letterlijk laten verwijderen op een nacht dat Dweezel Junior betrokken werd in één van haar, hoe zal ik het noemen, showcases van ziekelijke jaloezie en paranoïa. De scheiding van Nummer 2 is niet bepaald een EOT te noemen, duurt nu al anderhalf jaar en, u raadt het natuurlijk al, ze zit achter het huis aan, meer bepaald harde cash.

Dweezel en The Dog hebben hun deel van frustraties en gebabbel daarover redelijk goed in “beperkte kring” gedaan, zijnde met Dweezel Senior en op papier, niet publiceerbaar op het net. En ondanks alles zijn Dweezel en The Dog altijd blijven lachen, veelal met nogal zwarte humor en soms heel erg groen, maar toch. Het is vooral Dweezel die zich heel veel vragen heeft gesteld, terwijl The Dog al vrolijk aan het kwispelen was en blafte naar Het Fenomeen. De meest verstandige raad die Dweezel heeft gekregen was: “Probeer ze vooral niet te begrijpen, probeer het vooral niet te verklaren, in deze context ben je best eens niet empathisch: er is gewoon een gigantische hoek af”. Inderdaad. Anderzijds lijkt het er steeds meer op dat het een perfect opgevoerde soap was ter illustratie van de gemakkelijkste manier om een smak geld te krijgen. Moraal van het verhaal? Trouw nooit met een professionele actrice. En ook wel shit happens 🙂

Dit is enkel maar om te zeggen dat ik jullie begrijp enneuh, die tip van dat natte gras helpt echt. Evenals huilen naar de maan, vol of niet. En dan is er Het Fenomeen, msn en de webcam. Bite the bullet, kruip recht en bouw je leven en dat van je kind(eren) terug op. Ik heb er lang niet meer in geloofd, maar op een zeker ogenblik zit je zo diep dat het enkel maar beter kan gaan. Word vooral niet verbitterd, boos en gefrustreerd want – en dat is mijn persoonlijke mening – de enigen die je daar schade mee berokkent zijn je kind(eren) en jezelf.

Hoor ik daar “Ja, Dweezel en The Dog hebben gemakkelijk spreken nu”? Klopt volledig. Zeg dat eens in mijn gezicht? Dan vergeet ik het niet 🙂

Ik ga een sekte oprichten, gene zever 🙂 Waarom Slaughterhouse? Omdat ik me lang als een rund heb gevoeld dat naar de slachtbank werd geleid, niet zeker van wat er komen ging, maar toch onrustig door de geur van de nakende dood. Trouw eens met zo’n gevoel, ’t is eens iets anders.

Slaughterhouse I: Labia minora

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog kijken soms wel eens naar WijfTV – allebei bekennend, met ietwat schaamrood op de wangen, dat ze zware suckers zijn voor de woensdagavondfilms aldaar – en enkele dagen geleden hebben we, in een ogenblik van verstandsverbijstering, gekeken naar “De perfecte vagina”. Vrouwen hebben blijkbaar dezelfde frustraties als mannen, maar dan omgekeerd: mannen vinden hun ding te klein, vrouwen vinden hun kleine lipjes te groot. Eén enkele chirurg in dat programma krijgt zo’n 15 à 20 meisjes en vrouwen per maand over de vloer om hun labia minora te laten, euh, fileren. Het is de snelst groeiende tak in de cosmetische chirurgie van de afgelopen vijf jaar.

Huh!?

Beste vrouwen, of ze nu groot zijn of klein, gefrommeld zijn of niet, ze zijn van u en ze zijn mooi. Laat u niet wijsmaken door neanderthalers dat ze niet voldoen aan hun eisen en als ze dat dan toch pogen, zeg dan maar dat hun ding *absoluut* niet voldoet aan uw eisen. Ga niet gebukt onder de fake normen van grote borsten, platte buik, godinnenbillen en nu ook nog – god forbid – de perfecte vagina. Als iemand van u houdt, dan is ze voor hem normaliter de perfectie zelve. Voor u zou ze dat ook moeten zijn.

Tenzij uw grote kleine lipjes natuurlijk uw leven in de weg staan en de frustraties zo diep in de krochten van uw ziel gevlochten zijn dat er geen andere uitweg is. Dan hebt u alle begrip van de wereld als u het mes er laat in zetten. Plaatselijke narcose. Een kwartiertje werk. Een paar dagen zwaar afzien, dan nog enkele weken gewoon afzien en klaar is Kees. Of gereed is Gertrude.

Na het bekijken van dat programma dronken Dweezel en The Dog elk een Duveltje, rookten allebei een sigaret en gingen nogal redelijk numb gaan slapen. Er kwamen gelukkig geen scalpels aan hun dromen te pas, ook geen labia minora en evenmin perfecte vagina’s. No pussy, but sweet oblivion nonetheless 🙂

Ik msn, jij msn’t, wij msn’en, the virtual bar

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog are back! Na een korte periode van niet één maar vijf tandjes bijsteken werkgewijs en véél te weinig slaap, zijn we, bijna uitgerust, terug op post.

BV: “ik zen overal bruin en geschoren”
Dweezel:”Ah ja? Ik ben overal bleek en laat alles welig tieren.”
BV: “en ik he ne C-cup”
Dweezel: “Ik wil een M-cup.”
BV: “M? ken ik nie. Zien!”
*webcam aan*
*Dweezel toont grote koffiemok met de letter ‘M’ op*
BV: “Ja seg”
*webcam uit*
BV: “Wilde mijne C nu zien of nie?”
Dweezel: “Nope.”
*weigert verzoek om webcam aan te zetten*
*foto rechts boven verandert in – jawel*
Dweezel: “Ik had toch gezegd dat ik ze niet wou zien?”
*foto rechts boven verandert in eentje van een geschoren onderdeel*
Dweezel: “Ah! Emiel Goelen?”
BV: “klootzakske”
Dweezel: “Neen, dat krijg je niet te zien. Ik ga je blokkeren. Bye!”
*blokkeert de BV*
*even later een mail in hotmail met de boodschap ‘ge weet nie wa ge mist’, vergezeld van de foto’s in het groot*

Je komt soms wat tegen op msn. Je hebt de intellectuelen, je hebt de wanhopigen, je hebt de lievekes en je hebt de sletten. Voor elk wat wils, van zinderende hersens tot lillend vlees, van diepe droefheid tot extatische vrolijkheid. Hoe ik het ook draai of keer, in bijna iedereen vond ofwel Dweezel, ofwel The Dog wel iets boeiends terug. Soms droefheid, soms eenzaamheid, soms speelsheid, soms verlangen en soms, heel soms, gewoon een goeie babbel die wel enkele avonden en/of nachten kon duren.

Ja ja, beste lezer, schrik niet maar Dweezel en The Dog vonden msn tijdens een korte fase in hun leven best wel leuk. Leuk tot op het moment dat ze weer eens om zes uur ’s ochtends naar hun bed kropen, drie thermossen koffie binnen en een (midden in de nacht in de nachtwinkel vers gehaald) pakje tabak opgerookt, scheel van op dat scherm te kijken en met het volle besef dat een uurtje slaap de volgende werkdag zwaar zou wegen. De aandacht die je krijgt (en geeft), in een medium dat uiteindelijk echt hol is, leidt per definitie naar verslaving. De hoop nicknames in je lijst met contactpersonen waarvan je op den duur niet meer weet wie ze zijn en op welk onderdeel van het Fenomeen je ze hebt leren kennen, heeft een bittere nasmaak omdat je beseft dat de indrukken, hoe goed ze toen ook aanvoelden, veelal niet blijvend zijn. Als je jezelf toelaat een msn-adept te worden, geef je jezelf een – en ik spreek uit ervaring – access all areas pasje in Zombie Nation. Het heeft zijn charme, maar enkele maanden was meer dan genoeg voor Dweezel en The Dog.

Het hangt er natuurlijk ook vanaf wat je zoekt. Dweezel zocht een stabiele, lieve partner, The Dog zocht in diezelfde partner genoeg speelsheid. Het Lief bleek eerst en vooral heel speels: de manier waarop ze me benaderde was op zijn minst bijzonder origineel te noemen en toen ze later die nacht langskwam bleek ze nog heel lief te zijn ook. Wat je ook zoekt in msn, je vindt het wel, daar ben ik van overtuigd, maar eens je denkt het gevonden te hebben en je niet de stap zet naar IRL zoals dat heet, verwatert dat contact. Als het klikt, neem dan de spreekwoordelijke koe bij de horens en navigeer naar een date. De charme van quasi anoniem achter je scherm te zitten tikken op je klavier is leuk, dat geef ik grif toe, maar met iemand babbelen en oogcontact hebben is leuker; soms zit het er boenk op in de chat, maar glad naast IRL en dat is het enige gevaar – waar is de klik heen? Hebben we elkaar eigenlijk echt wel iets te zeggen? Hebben we tout court wel interesse om hier te zijn? Dat is ook zoiets: als het binnen de eerste minuut op een date niet “gemakkelijk” loopt, dan heeft de date al maar vijftig procent meer kans om leuk te worden. Allez, dat is toch de ervaring van zowel Dweezel als The Dog. “Gemakkelijk” was voor Dweezel iemand met verstand en voor The Dog iemand met sprekende ogen en een eerlijke lach – het weze genoteerd dat anderen een compleet andere definitie aan “gemakkelijk” kunnen geven 🙂

Etiquette? Op msn? Naaah, onbestaand. Alles wordt bepaald tijdens die kortstondige ogenblikken one-to-one en de do’s and don’ts merk je snel genoeg. Sommigen tonen zich meteen (té) speels, sommigen zijn (té) terughoudend. Het enige waar ik compleet de seskes van kreeg waren zo van die widgets die dienen ter vervanging van letters: sommige BV gebruikten er zó veel, dat het echt zielig werd en dan vroeg ik me steevast af welke hoek er nu weer af was die hen dreef om die dingen te gebruiken. Want BV met hoeken af, daar kan ik van meespreken – helaas – en wou ik zo ver als mogelijk uit de buurt houden. Wat ik dan wél beschouw als etiquette is: respecteer de “bezet”-status van anderen. Niks zo irritant als de hele tijd gestoord te worden tijdens een leuke conversatie.

Kortom: msn is het verlengde van het Fenomeen en maakt alles véél gemakkelijker. Zowel Dweezel als The Dog zijn er compleet van afgekickt, maar als het op het onderhouden van vriendschappen aankomt, zou ik me daar nog wel aan wagen. Zo heb ik vrienden in een heel ver buitenland en zowel Skype als msn zijn in dergelijke omstandigheden handig, maar er is één ding waar ik het wat lastig mee heb vandaag de dag: na op zijn minst acht uur per dag achter een scherm te zitten, is de behoefte om thuis nog eens de pc aan te zetten ’s avonds compleet onbestaand (vandaar ook de frequente herinneringsfacturen als je enkel on line banking doet). De mensen die me willen bereiken, kunnen me ook bellen nietwaar? Ha! Het Emiel Goelen schepsel heeft mijn gsm niet gekregen voor alle duidelijkheid – een beetje kieskeurig zijn we wel: een C-cup en geschoren onderdelen staan geenszins garant voor de persoon waaraan ze bevestigd zijn. Pars pro toto’s 🙂

Aliens en uitslapen

september 29, 2008

Het Lief heeft vandaag een vrije dag en zowel Dweezel als The Dog waren als poezen aan het spinnen van contentement toen ze het huis verlieten, een blond feetje achterlatend in hun bed. Dat feetje kon eindelijk eens uitslapen en het was deze ochtend de eerste keer dat ze dat ten residentie Dweezel kon doen terwijl ondergetekende én Dweezel Junior wél op moesten. Voelt heel huiselijk aan, voelt heel leuk aan, voelt niet meer vertrouwd aan, maar deugd dat dat doet, niet te doen. Ze was vroeg wakker maar heeft liggen nagenieten tot 11u. Ze heeft van alles in de frigo een beetje geproefd. Ze is nu wat op haar lappen en deze avond komt ze terug. ’t Is zowaar net echt.

Soms denkt Dweezel dat Het Lief from outer space is, echt a cosmic girl om het met Jamiroquai te zeggen. Het Lief zaagt niet, is niet opportunistisch, hecht geen belang aan het slijk der aarde, staat open voor alles, stelt geen voorwaarden, stelt geen eisen en is ongelooflijk goed met Dweezel Junior. Ze is sterk (gisteren heeft Het Lief zelfs een sofa samen met mij bovenop een jeep getild) en ze is mooi (maar loopt daar niet mee te koop). A natural beauty, weet u wel, zo eentje dat absoluut drop dead gorgeous is in alle omstandigheden zonder schmink… Ze houdt van dieren, ze houdt van de natuur, ze houdt van mensen en is heel empathisch… Kortom: Dweezel realiseert zich elke dag opnieuw dat hij een ongelooflijk gelukkige vent is… en dat hij het bijna niet kan geloven… of is het niet durf geloven? Hoe het ook zij, Dweezel denkt het bewijs van buitenaards leven gevonden te hebben op relatieplanet 🙂 They come in peace, apparently 🙂

U leest natuurlijk deze blog niet om te vernemen hoe gelukkig Dweezel wel is, tenzij u natuurlijk graag dat geluk benijdt. Zolang Dweezel echter onderhevig is aan deze stroming in zijn leven, zal de lezer posts als deze wel af en toe door zijn of haar maag gesplitst krijgen. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over… Wees gerust, de Fenomeenposts worden nog vervolgd: het msn-gebeuren is té leuk om niet over te schrijven.

Evolutie

september 24, 2008

Even stilte op de blog van Dweezel en The Dog. Even tijd voor bezinning. In navolging van de kip en het ei, nagedacht over wie er nu eerst was, Dweezel of The Dog? Niet echt evident, want Dweezel is er bij gratie van The Dog en vice versa, de één kan niet zonder de ander en over het algemeen stimuleren ze elkaar positief, maar heel af en toe nekken ze elkaar. The Dog kan Dweezel eigenwijs en arrogant maken, Dweezel kan de vrolijkheid en de lust for life uit The Dog zuigen.

The Dog was er eerst, dat staat vast: speels, vrolijk, levenslustig, extrovert, onbevangen, alle ingrediënten om af en toe eens hard tegen de één of andere muur te knallen. Even de staart tussen de poten, maar even snel terug op pad zonder zelfs maar een klein deukje in al die eigenschappen. Naarmate The Dog groeide, werd hij steeds meer van overtuigd van zijn eigen belang, zijn niet te weerstane charme en bovenal van zijn eigen gelijk. There may or may not be something like fate, maar het lot kwam zwaaien met de moker op het hoogtepunt van de eigendunk van The Dog en hoe ongeschonden de carrosserie toen ook was, na de wervelwind bleef er niet veel meer over dan schroot. Hence, the birth of Dweezel.

Dweezel fungeerde in den beginne als beschermend harnas voor The Dog en leerde The Dog beetje bij beetje dat voorzichtigheid en zwijgen soms veel verstandiger zijn, dat andere meningen ook waarde hebben en dat de overdaad aan eigendunk van The Dog compleet ongezond was, niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen. The Dog trok zich heel ver terug in de bescherming van Dweezel. Ze leerden met elkaar te communiceren en de gemeenschappelijk punten werden verstevigd, de andere verdreven naar verre uithoeken van elk van de twee werelden. Er was Dweezel, er was The Dog en er was de deelverzameling .

Zo’n vijf jaar geleden deden Dweezel en The Dog de stomste zet uit hun beider leven, tegen beter weten in, tegen alle goeie raad in, het moest en zou zo zijn. De daarop volgende wervelwind had niks met het lot te zien, iedereen had die orkaan al van kilometers ver zien aanstuiven, iedereen behalve – juist – Dweezel en The Dog. De tegen dan ongeveer uitgeblutste carrosserie werd letterlijk in de prak geslagen, uit elkaar gerukt, tegen de muren gekwakt en in de smeltoven gesmeten om er als een amorfe, kneedbare massa weer uit te komen: Dweezel was niet meer, The Dog evenmin. De gemene deler tussen hen was er echter wél nog, heel klein en nazinderend van de verschroeiende hitte, diep verborgen in het gedrocht dat uit de smeltoven kwam.

De grootste gemene deler was in den beginne zwak en alles behalve speels, vrolijk en levenslustig. Het had absoluut geen eigendunk, was zwijgzaam en had geen eigen mening. Langzaam, heel langzaam, onder de nimmer aflatende fluitende en gierende wind van de – het leek wel een eeuwig durende – orkaan, begonnen zowel Dweezel als The Dog weer vorm aan te nemen. Ze groeiden een dag, een week, een maand, een jaar en hebben toen, samen, de wervelwind gestopt. Hoe? Door de wervelwind recht in de ogen te kijken en kalm maar vastbesloten te zeggen: “Nu is het genoeg geweest. Het is gedaan!”

Dweezel en The Dog, de verwekkers van deze blog, hebben nu een veel grotere gemene deler dan vroeger. De speelsheid, vrolijkheid en levenslust zijn terug en gezond. De onbevangenheid is bestrooid met een gezonde dosis voorzichtigheid, de hoge eigendunk is vervangen door het besef van een eigen “ik”. Dweezel en The Dog zijn nagenoeg één. Hier en daar een scherpe kant – sommige posts zijn vrij belerend en, jawel, uit de hoogte, we beseffen dat maar al te goed – waaraan nog moet gewerkt worden, maar alles welbeschouwd is Dweezel content en The Dog ook: ze hebben weer een doel, ze staan in het leven en staan met de kinnen omhoog klaar voor de twisters die nog op hun pad moeten komen.

Het Fenomeen II

september 19, 2008

Dweezel acht het tijd om nog even verder te leuteren over Het Fenomeen. Het handboek voor de Datende Man(nen), toepasselijk afgekort als DM. Voor het gemak zal ik de vrouwen op de datingsites afkorten als BV, Beschikbare Vrouw(en). Ha! Ik hoor ze al briesen tot hier 🙂 De basisregel voor elke min of meer normale DM is: uiteindelijk is het de BV die de DM kiest, niet omgekeerd. Als je min of meer interessant bent en er niet uitziet als een holbewoner, dan krijg je misschien een date los, ja, maar eventuele verdere evolutie ligt in de handen van de BV. Sommige BV zoeken ook wel naar een holbewoner, échte mannen zoals dat heet – in het kruis schartende, pinten hijsende, voetbalkijkende, moeilijk met gevoelens omkunnende mannen. Mannen waarover de BV foutievelijk denken dat ze ze wel zullen kunnen domestikeren en dat hersencellen alsnog kunnen aangekweekt worden. Yeah, right 🙂

Eerst en vooral moet de DM er voor zorgen dat hij in staat is een degelijk profiel te schrijven en profielen van de BV te lezen. Als u tot hier hebt kunnen volgen, dan kan u dus op zijn minst al lezen, wat een héél grote troef is en als u dan nog notie hebt van volzinnen en leestekens, dan behoort u tot een zeldzaam soort mannen. Als u dan bovendien nog het onderscheid kent tussen ‘die’ en ‘dat’, ‘men’ en ‘mijn’, ‘noemen’ en ‘heten’, ‘jou’ en ‘jouw’ en niet categoriek alle vervoegingen waarover u twijfelt doet eindigen op ‘d’, dan bent u – in mijn ogen – al een halfgod. Om een complete god te worden, moet dat profiel natuurlijk ook nog iets zéggen, bij voorkeur over uzelf, niet over uw auto – tenzij u natuurlijk een vrouw zoekt die daarvan in extase geraakt. Verschillende factoren tellen: wees eerlijk, wees een béétje interessant, begin niet over uw verleden, hang niet de zieligaard uit en heb een béétje humor, liefst niet in het genre van “trek eens aan mijn vinger”. Toon, met andere woorden, dat u wel eens interessant zou kunnen zijn om een avond mee aan tafel te zitten en te eten, te lachen, te babbelen en te drinken.

Vermits iedereen, zowel DM als BV, vindt dat de verpakking ook telt – voor de één al wat meer dan voor de ander – is een foto plaatsen een must voor de DM. Voor BV is dat anders, want zij, zoals ik zei, maken uiteindelijk de keuze en zullen wel een foto sturen per mail. Beste DM, plaats een échte foto en, bij voorkeur, meerdere. Zonder gephotoshopte schouders, ogen, tanden of wat u nog al meer lelijk vindt aan uzelf. Als uw profiel en uw foto’s okay zijn, betààl dan om als full member op de datingsite te staan en verwacht vooral niet dat de BV onmiddellijk als vliegen op een, euh, stront op u zullen afkomen, u moet zelf ook nog iets doen.

Kies uw nickname zorgvuldig en zorg dat die origineel is, want dikwijls wordt daar naar gevraagd en dan heb je meteen al iets voor op msn 🙂 Gebruik geen nicks die weerspiegelen wat voor zielig persoon u eigenlijk bent, en gebruik er ook geen die weerspiegelen hoe fantastisch u zichzelf wel vindt. Blijf bovenal ver weg van verkleinwoorden ook al hebt u een grote aaibaarheidsfactor: vele BV zoeken inderdaad een lieve partner, maar die moet bovenal ook nog wel een man zijn en Dweezel, samen met veel BV, denkt dat mannen die veel verkleinwoorden gebruiken ofwel geen stamina hebben, ofwel jeanetten zijn, ofwel nog thuis bij mama wonen. Of een combinatie van dat alles, dat kan natuurlijk ook.

Weet wat u wil. En hier meteen ook een kleine waarschuwing voor de BV: ik ken getrouwde DM die als single op Het Fenomeen rondwaren en ik ken DM die voor elke BV een streepke trekken op de badkamermuur thuis. Ze hebben één ding gemeen: ze zien er goed uit en, bovenal, kunnen het verschrikkelijk goed uitleggen. Ik ken er zo één die in de loop der jaren zijn verhaal zó heeft verfijnd, dat heel veel BV gewoon niet kunnen weerstaan. Hij trekt streepkes, jawel, en is er nog trots op ook. Dit geheel terzijde: weet dus wat u wil, beste DM en wees daar hoe dan ook eerlijk in. Zoekt u een stabiele relatie? Zeg dat dan ook. Zoekt u pussy for free? Zeg dat eveneens. Zoekt u een vrouw met inhoud? Dito. Wat u ook zoekt, probeer het te definiëren. En begin dan maar te beseffen dat u onderworpen bent aan pussy power: uiteindelijk zal u niet kiezen, maar zal u gekozen worden. Het leukste is natuurlijk dat zij u kiest en u haar ook. Pussy power? Vrouwen zijn het sterke geslacht, niet de mannen. Zeg dat Dweezel het gezegd heeft.

Het msn-gebeuren en webcamgedoe wordt in één van de volgende posts behandeld, wees gerust.

Een species op zich: Hollanders

september 17, 2008

Af en toe, enkele keren op een jaar, wil The Dog ook wel eens los lopen en dan gaat Dweezel even over de grens bij onze noorderburen om wat geestesverruimende middelen (jaja, beste conservatieve-roken-en-drugs-zijn-slecht bloggers onder u, schrik u maar rot en veroordeel mij tot u er bij neervalt) om met een fles water en een zorgvuldig gerolde sigaar op één van zijn terrassen The Dog eruit te laten . Ik heb niks tegen Hollanders in hun eigen land, want dan zijn ze immers thuis, verdraagzaam, minzaam, netjes, keurig en al weet ik wat nog meer. Hollanders in het buitenland, bij voorkeur met hun sleurhut, wel, voor hen ervaren Dweezel en vooral The Dog toch wel wat andere sentimenten.

Wat me brengt bij een smal, stijl eenvaksbaantje ergens in de Pyreneeën, in 2000. Wij waren aan het stijgen in mijn toenmalig Honda Civicske, de Hollanders waren aan het dalen met sleurhut en al. Zij zien blijkbaar aan onze nummerplaat dat we Belgen zijn en dus min of meer hun taaltje verstaan en doen wat tekens opdat we zouden stoppen. Dat doen we, alle partijen stappen uit en de Hollanders komen aandraven met een kaart.

“Gedag! Kunnen jullie ons misschien uit de nood helpen?”
“Wat is het probleem?”
“We vroegen ons af waar ‘Outresdireksions’ ligt, want we vinden het nergens op de kaart.”

Dweezel heeft een donkerbruin vermoeden dat ze met zijn dingskes aan het rammelen zijn, maar neen, ze menen het echt. The Dog was toendertijd, euh, een speelse uit de kluiten gewassen pup en holde achter zijn staart aan van plezier, want dit was natuurlijk het spreekwoordelijke ‘de bal afleggen op twee meter van de goal’.

“Klopt, staat op geen enkele kaart. Waar moeten jullie heen?”
“Wel, we zijn op terugreis, dus in de richting van Parijs.”
“En waar bent u begonnen met die pijlen te volgen?”
“In Perpinjan.”
“De pijlen naar Outresdireksions zijn nochtans de pijlen die u moet volgen, dus ik vrees dat u er eentje onopgemerkt bent gepasseerd en daardoor hier in the middle of nowhere bent gestrand.”
“Gadverdamme.”
“Dus, wat ik zou doen, is deze baan verder afdalen en eerst de pijlen volgen terug naar Perpinjan. Eens u dan opnieuw daar bent, de pijlen naar Outresdireksions zoeken en zorgvuldig volgen, want het klopt wel dat ze soms niet zo goed zichtbaar zijn.”
“Is dat zo?”
“Dat is zo.”
“Nou, dat zullen we dan maar doen. Zeg, jullie Belgen zijn best wel een aardig volkje! Kunnen we jullie iets aanbieden om te drinken? Een sjudoransj?”
“Nee merci, we moeten verder anders komen we te laat. Nog een goeie reis!”

We stappen in het Civicske, manoevreren heel voorzichtig en moeizaam rond de wagen en aanhangsel van de Hollanders en rijden verder. Kilometers aan een stuk heb ik in een deuk gelegen. Enkel al de gedachte dat die Hollanders uren later weer op net dezelfde plek zouden staan…

Tagtricks: kies voor penetrant en oraal

september 17, 2008

’t Is erg gesteld met de wereld: een post met penetrante en orale tags en de hits vliegen de hoogte in 🙂 Tja, moet wel wat raar doen voor echte perverten die dan, met de broek al op de knieën, terechtkomen op iets heel anders dan ze verwacht hadden. Bummer!

Gisterenavond met Het Lief gekeken naar No Country for Old Men. I really dig Tommy Lee Jones en, zoals we gewoon zijn van de Coen brothers, alweer een pareltje. Het Lief was wel wat perte totale en heeft enkele stukjes gemist: ik kan er ook niet aan doen dat mijn schoot zo’n goed hoofdkussen is nietwaar? Soit, het is een hele goeie film.

Daarnet serieus gaan tafelen met één van mijn bazen. A whole lot of nice chitchat en Het Bedrijf gaat zijn best doen om me binnen afzienbare tijd wat dichter bij huis te plaatsen… Voor zij die mij niet kennen: ik ben volgens mijn naamkaartjes Senior Consultant and Project Manager, wat inhoudt dat ik gemiddeld om de zes maanden op een ander bedrijf de handen uit de mouwen moet gaan steken. Dichter bij huis zou betekenen dat ik gemiddeld drie uur per dag meer heb om te steken in Dweezel Junior, lezen, films kijken en, natuurlijk, blogs lezen en schrijven. I would really like that a lot… Edoch, eerst zien en dan geloven, maar hoop doet alleszins leven.

Ik ben eigenlijk nog altijd aan het denken wat er nu niet en wel verandert om toch tenminste iets te kunnen schrijven rond de titel van mijn blog… Ah! Hoe minder haar ik op mijn hoofd krijg, hoe meer ik elders lijk te kweken. Hebt u dat ook, beste mannelijke lezer? Het gevoel dat als je niet optreedt tegen de wildgroei dat je over enkele jaren je oorhaar diadeemgewijs over je hoofd zal kunnen samenvlechten? Quite fashionable, don’t you think? Nope. Om de enkele dagen je oren scheren, ’t is me wat, de confrontatie met raspende oorholtes enkele dagen na de scheerbeurt 🙂

Groove

september 16, 2008

Dweezel is volledig gedomestikeerd, zoals dat heet. De schrikdraad mag verwijderd worden, de ketting losgemaakt. Hij gebruikt zelfs Vanish en HG. Vooral over dat laatste merk is hij enorm te spreken tijdens theekransjes – voor elk huiselijk probleem is er wel een HG-pul die dat probleem van de kaart veegt. Zwarte schimmel in uw douche? HG. Stinkende afvoeren? HG. Ik zeg het u, voor àlles is er HG. Spijtig dat ik dat merk niet kende in mijn laatste relatie, want er bestaat ongetwijfeld ook een pul HG tegen compleet psychotische vrouwen, maar da’s geheel naast de kwestie.

Eén avond per week hangt Dweezel zijn basgitaar over zijn linkerschouder en gaat hij gaan repeteren met De Groep. Voor de lezer die het onderscheid niet kent tussen een gitaar en een basgitaar: een gitaar heeft zes snaren, een basgitaar vier. Om het wat moeilijker te maken, heb je natuurlijk ook zes-snarige bassen, maar dat is voor jeanetten (excuseer mij voor de basvirtuozen onder u). Een bas met vijf snaren kan er nog net door, vooral als die vijfde snaar de lage B is, want bij welgekozen gebruik kan dat net dat extra geven (Under The Bridge, laatste noot van de strofe-riff). Een amateurbassist zoals ik heeft zo geen vijfde snaar nodig. Ik ben evenmin een jeanet 🙂

De Groep gaat maandag in de studio. Cool. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat Dweezel die ene avond per week niet zo gedomestikeerd is: dat is mijn avond, mijn uitlaatklep, mijn ding. Wat er zich op zo’n repetities afspeelt in mijn hoofd, dàt is mijn ding. De kick van de drum met de low down vibes van de bas, de harmonie met de piano, de welafgemeten virtuoze licks van de electrische gitaar en de stem en de folkgitaar van de zanger, waaruit elke song ontstaat. Man, dat voelt goed, dat voelt ongedomestikeerd, dat voelt vrij, ook al is het, vergis u vooral niet, hard werken op sommige ogenblikken. Het soort harde werken waar je deugd van hebt.

Op die ogenblikken is de symbiose tussen Dweezel en The Dog volledig. Dweezel denkt en ziet, The Dog voelt en beukt en de symbiose lays down the groove.

Fucking and how to pronounce it

september 15, 2008

Conversatie van Dweezel met een 15-jarige tegenspeler in heren enkel, op een tornooi, vele jaren geleden:

“FOK!”
“Da’s de gebiedende wijs van fokken!”
“Wa?”
“Allez, zeg eens fuck, met een doffe ‘u'”
“FOK!”
“Maar neen, zeg het zoals het hoort!” (zegt het voor)
“FAK!”
*zucht*
“Allez vooruit, zeg eens suck?”
“SOK!”

Ik ga niet beweren dat ik me niet schuldig maak aan een af en toe welgeplaatste “Fuck!”, maar ik probeer het toch zo beperkt mogelijk te houden. Vermits ik 39 ben en dus kan spreken van “de jeugd van tegenwoordig”, zeg ik bij deze dat de jeugd van tegenwoordig met de meest onwaarschijnlijke uitspraken en vloeken naar huis komt, bij voorkeur in het Engels. Toegegeven, die puber waar ik tegen speelde was “al” 15, maar een jaar of drie geleden, hij zat in de laatste kleuterklas, zat Dweezel Junior in zijn bad en antwoordde hij op mijn vraag “Vergeet je je tanden niet te poetsen?” out of nowhere “Fuck you bitch”. Hij vond dat zelf bijzonder grappig, maar het werd ijzig stil in de badkamer toen bleek dat papa dat helemààl niet grappig vond. De conversatie, of eerder monoloog, die daarop volgde heeft er voor gezorgd dat er nooit meer iets gelijkaardigs is uitgekomen. Dweezel weet dat hij moet letten op wat hij zegt in het bijzijn van Junior, maar toch gebeurt dat niet altijd. Ik besef dat enkel het eerste woord blijft hangen van uitspraken als “Verdomme die broek was net gewassen!” als Dweezel Junior in het vers gemaaide gras aantoont dat op de knieën slieren heel goed gaat. Als hij dan toch een ondoordachte vloek moet horen, heb ik liever dat het is in zijn moedertaal.

Deze post is geproduceerd net na het aanhoren van een compleet oninteressant verhaal, tijdens een rookbreak, van een Franstalige collega en u kan dus begrijpen dat The Dog nogal aan het blaffen was: hoe Franstaligen “fuck” zeggen is nog een ander paar mouwen, quoi 🙂