Archive for the ‘Slaughterhouse’ Category

Slaughterhouse II: Bite the bullet

oktober 29, 2008

Ongekende hoogtes, geen dieptes en niet vooruitgaand werk, dat tekent zowat het leven van uw dienaars de laatste tijd.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik bots steeds weer op blogs van gescheiden vrouwen en lees heel erg veel over de problemen die het single-bestaan met zich meebrengt, over gemis (“niet van hém maar van hetgeen we hadden”), over jaloezie, over boosheid, over frustratie, over onmacht, kortom, over alle redenen die goed zijn om, zoals die compleet gedateerde poster, in het natte gras in je tuin te gaan knielen, de armen ten hemel heffen en je luidkeels af te vragen “Why?”. En nergens, maar dan ook nergens, struikel ik over een blog van een man die aan het kortste eind heeft getrokken en gedumpt is geweest voor welke reden dan ook, zonder dat hij zelf iets had fout gedaan.

Beste lezertjes, Dweezel en The Dog zijn twee keer getrouwd geweest. De eerste keer 10 jaar (13 jaar samen) en de tweede keer 11 maanden (3 jaar samen). Dweezel Junior is ontsproten aan Nummer 1 en is zeven dagen om de zeven bij mij (co-ouderschap) en dat functioneert uitstekend: ook al zijn Dweezel en The Dog toendertijd gedumpt voor de spreekwoordelijke grote brede beer en ook al hebben ze toen gevochten voor dood, de acceptatie van hetgeen er was gebeurd kwam vrij snel. Okay, er waren natuurlijk ogenblikken dat frustratie, gemis en onmacht hoogtij vierden, mede aangewakkerd door de confrontatie met het feit dat Nummer 1 met haar schoon poepke in de financiële boter was gevallen en Dweezel en The Dog het huis, eerst gehuurd, dan gekocht en dan verbouwd zelf moesten verder betalen, maar toch, het belang van Dweezel Junior kwam op de eerste plaats en dat is nog steeds zo. De enige persoon die evenveel last heeft gehad van die scheiding als Dweezel, was Dweezel Senior, die ettelijke keren naar het oeverloze gelamenteer van zijn zoon moest luisteren.

Nummer 2 is een compleet ander verhaal en ik wil niet natrappen, dus ik ga er heel kort over zijn: Dweezel en The Dog werden emotioneel gedumpt enkele maanden voor het huwelijk. In een ogenblik van complete debiliteit én onder druk van de toekomstige Nummer 2, hebben Dweezel en The Dog het huis ingekocht van Nummer 1 en ingebracht in de huwelijksgemeenschap met Nummer 2, ondanks de tot vijf maal toe gestelde vraag van de notaris “of ik daar wel zeker van was”. Tuurlijk was ik daar zeker van, mijn hersenen waren toen thuis op sterk water gezet en ik zat daar met een leeg hoofd, dus veel meer dan “euh, ja” kon ik niet voortbrengen. Elf maanden later hebben Dweezel en The Dog Nummer 2 letterlijk laten verwijderen op een nacht dat Dweezel Junior betrokken werd in één van haar, hoe zal ik het noemen, showcases van ziekelijke jaloezie en paranoïa. De scheiding van Nummer 2 is niet bepaald een EOT te noemen, duurt nu al anderhalf jaar en, u raadt het natuurlijk al, ze zit achter het huis aan, meer bepaald harde cash.

Dweezel en The Dog hebben hun deel van frustraties en gebabbel daarover redelijk goed in “beperkte kring” gedaan, zijnde met Dweezel Senior en op papier, niet publiceerbaar op het net. En ondanks alles zijn Dweezel en The Dog altijd blijven lachen, veelal met nogal zwarte humor en soms heel erg groen, maar toch. Het is vooral Dweezel die zich heel veel vragen heeft gesteld, terwijl The Dog al vrolijk aan het kwispelen was en blafte naar Het Fenomeen. De meest verstandige raad die Dweezel heeft gekregen was: “Probeer ze vooral niet te begrijpen, probeer het vooral niet te verklaren, in deze context ben je best eens niet empathisch: er is gewoon een gigantische hoek af”. Inderdaad. Anderzijds lijkt het er steeds meer op dat het een perfect opgevoerde soap was ter illustratie van de gemakkelijkste manier om een smak geld te krijgen. Moraal van het verhaal? Trouw nooit met een professionele actrice. En ook wel shit happens 🙂

Dit is enkel maar om te zeggen dat ik jullie begrijp enneuh, die tip van dat natte gras helpt echt. Evenals huilen naar de maan, vol of niet. En dan is er Het Fenomeen, msn en de webcam. Bite the bullet, kruip recht en bouw je leven en dat van je kind(eren) terug op. Ik heb er lang niet meer in geloofd, maar op een zeker ogenblik zit je zo diep dat het enkel maar beter kan gaan. Word vooral niet verbitterd, boos en gefrustreerd want – en dat is mijn persoonlijke mening – de enigen die je daar schade mee berokkent zijn je kind(eren) en jezelf.

Hoor ik daar “Ja, Dweezel en The Dog hebben gemakkelijk spreken nu”? Klopt volledig. Zeg dat eens in mijn gezicht? Dan vergeet ik het niet 🙂

Ik ga een sekte oprichten, gene zever 🙂 Waarom Slaughterhouse? Omdat ik me lang als een rund heb gevoeld dat naar de slachtbank werd geleid, niet zeker van wat er komen ging, maar toch onrustig door de geur van de nakende dood. Trouw eens met zo’n gevoel, ’t is eens iets anders.

Slaughterhouse I: Labia minora

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog kijken soms wel eens naar WijfTV – allebei bekennend, met ietwat schaamrood op de wangen, dat ze zware suckers zijn voor de woensdagavondfilms aldaar – en enkele dagen geleden hebben we, in een ogenblik van verstandsverbijstering, gekeken naar “De perfecte vagina”. Vrouwen hebben blijkbaar dezelfde frustraties als mannen, maar dan omgekeerd: mannen vinden hun ding te klein, vrouwen vinden hun kleine lipjes te groot. Eén enkele chirurg in dat programma krijgt zo’n 15 à 20 meisjes en vrouwen per maand over de vloer om hun labia minora te laten, euh, fileren. Het is de snelst groeiende tak in de cosmetische chirurgie van de afgelopen vijf jaar.

Huh!?

Beste vrouwen, of ze nu groot zijn of klein, gefrommeld zijn of niet, ze zijn van u en ze zijn mooi. Laat u niet wijsmaken door neanderthalers dat ze niet voldoen aan hun eisen en als ze dat dan toch pogen, zeg dan maar dat hun ding *absoluut* niet voldoet aan uw eisen. Ga niet gebukt onder de fake normen van grote borsten, platte buik, godinnenbillen en nu ook nog – god forbid – de perfecte vagina. Als iemand van u houdt, dan is ze voor hem normaliter de perfectie zelve. Voor u zou ze dat ook moeten zijn.

Tenzij uw grote kleine lipjes natuurlijk uw leven in de weg staan en de frustraties zo diep in de krochten van uw ziel gevlochten zijn dat er geen andere uitweg is. Dan hebt u alle begrip van de wereld als u het mes er laat in zetten. Plaatselijke narcose. Een kwartiertje werk. Een paar dagen zwaar afzien, dan nog enkele weken gewoon afzien en klaar is Kees. Of gereed is Gertrude.

Na het bekijken van dat programma dronken Dweezel en The Dog elk een Duveltje, rookten allebei een sigaret en gingen nogal redelijk numb gaan slapen. Er kwamen gelukkig geen scalpels aan hun dromen te pas, ook geen labia minora en evenmin perfecte vagina’s. No pussy, but sweet oblivion nonetheless 🙂