Archive for the ‘Het Fenomeen’ Category

Eros en logos: Fenomeen gevolgen

november 7, 2008

Het is toch jammer, sommige dingen die Dweezel en The Dog lezen op blogs her en der. Single vrouwen en mannen die daten en, jawel, nu en dan iemand tege het vege lijf lopen waarmee het bijzonder goed klikt. En dan? Dan worden complete posts gewijd aan de twijfel, het eeuwige gevecht tussen ratio en eros, verstand en gevoel. Een veelvuldig gebruikt woord is “voorzichtigheid” en de factor die tot twijfelen aanzet is steevast “niet écht fysiek aangetrokken zijn, geen coup de foudre, geen liefde op het eerste zicht”. Dweezel en zeker The Dog zouden nooit pretenderen iets zinnigs over relaties – of prille relaties – te kunnen zeggen, maar het minste dat ze kunnen doen is putten uit eigen ervaringen en een eigen mening spuien overgoten met die dikke saus der maturiteit, de vettige jus van “het ouder worden en dus, misschien, wijzer”. Yeah.

Zoals u weet, beste lezer, hebben Dweezel en The Dog wel wat gedate door middel van Het Fenomeen en ze hebben het relatieve geluk gehad steevast met mooie vrouwen te daten. “Mooi” in de zin van “lustopwekkend”: mooi gebouwd, mooi gezicht enzovoort en zo verder, de dingen waar mannen veelal op letten. Vrouwen waarop men dus op een eerste date zou kunnen verliefd worden, puur lijfelijk. Noch Dweezel, noch The Dog deden dat, wat niet wil zeggen dat de gedachte “lekker ding” niet door hun respectievelijke hoofden speelde en eventuele verdere activiteiten nu en dan niet werden afgeslagen. Edoch! Verliefd worden Dweezel en The Dog zelden snel en daar waar vroeger het uiterlijk een enorme rol speelde, speelt nu veel meer de “vrouw achter al dat moois” de hoofdrol. Akkoord, ik prijs mezelf natuurlijk gelukkig dat Het Lief een fantastisch mooie vrouw is vanbuiten en vanbinnen (en zoiets is natuurlijk subjectief), maar zelfs als ze minder mooi zou zijn, zou ik er nog voor gevallen zijn. Even zwaar. Want het “klikt” zoals het hoort te klikken en op de leeftijd van 39 jaar is dàt hetgeen telt, niet of ze al dan niet een lekker dier is.

Er wordt verschrikkelijk getwijfeld in de datende wereld, iedereen lijkt wel op zoek naar de prins op het witte paard of de prinses in de gouden koets. Er wordt ondermeer gelet op zaken zoals “is hij/zij mijn type wel”… Type? Huh? Dweezel en The Dog hebben dat niet, een “type” vrouw op het zo gevreesde en gekeurde uiterlijke vlak. Als ik dan lees dat sommige bloggers zozeer beginnen twijfelen dat elke kans op voorhand eigenlijk al doodbloedt, dan vind ik dat ongelooflijke zonde. Natuurlijk is er altijd wel ergens twijfel, in grotere of kleinere mate, maar met een zelfde toekomstvisie, een portie humor en een klik, kom je al een heel eind. Not all that glitters is gold is een waarheid als een koe. Als bovendien de twijfels gevoed worden door “ervaringen” uit het verleden en dat dus daarom het heden geen kans gegeven wordt, dan vind ik dat nog erger. Iedereen heeft zijn trauma’s en complexen, maar als die niet van een levensverwoestende aard zijn, dan gaat het erom hoe je er mee omgaat en persoonlijk zou ik ze nooit toestaan een potentieel geluk in de weg te staan.

En dan is er nog al die zever van “verliefdheid is een chemisch proces dat na 7 maanden sowieso gedaan is”. Could be, is misschien wel waar, maar verliefdheid cultiveer je zélf. In iedereen is er wel iets waarop je verliefd kan worden als je wil, maar dit kan natuurlijk ook ongelooflijke zever zijn. Ja, alles is biochemie en is genetisch sinds duizenden jaren bepaald, iedereen zoekt instinctief naar een partner die een goeie vader/moeder zou zijn voor de kinderen… Hallo? De tijden zijn wél veranderd in vergelijking met de tijden van leven van de jacht en de visvangst. Waar toen de mannelijke holbewoners gezellig mammoeten gingen jagen, de vrouwelijke de grot wat proper hielden en het Blue Velvet-credo “I’ll fuck anything that moves” hoog in het holbewonersinstinct zat gebakken, is ondertussen geëvolueerd naar “ik wil complete liefde op het eerste zicht” én “ik wil een man/vrouw met ambitie” én “ik wil een man/vrouw met een carrière”. Dat is één verlangen op basis van gevoel en twee verlangens op basis van ratio. Als er dan zwanger geworden wordt, dan wordt dat verlangenspatroon compleet overhoop gehaald. Sommigen kunnen daarmee om, anderen niet en het zijn veelal zij die er niet mee omkunnen, die scheiden. Kinderen en bouwen zijn in onze tijden dé redenen om te scheiden, terwijl ze vroeger veelal garant stonden voor zekerheid en stabiliteit… In de kantlijn even vermelden dat Dweezel en The Dog Dweezel Junior hebben gekregen in hetzelfde jaar dat ze hebben verbouwd, go figure 🙂

Wat zijn de ambities en verlangens van Dweezel? Een warm nest, een trouwe partner en nog wat extra trippelende voetjes van Dweezel-en-Het-Lief-Juniorkes. Ambities en verlangens van The Dog? Zie mij graag en fuck me senseless. Die twee samen vertalen zich in een een verlangen naar een stabiele, leuke, gezonde, heden- en toekomstgerichte relatie. Mijn carrière is bijzaak en dient enkel om op een comfortabele manier te kunnen leven. Ik heb dat op sommige dates gezegd en af en toe was de date om de één of andere reden plotseling gedaan 😉 Enneuh, de eerste die voor mij gekozen heeft omwille van het feit dat ik een huis had én een carrière én geld was Nr2 en u kan in eerdere posts lezen hoe dat is geëindigd. Het Lief is niet weg gelopen, ze is gebleven 🙂

Mijn heel persoonlijke mening is dat vanaf een zekere leeftijd een goeie “klik” genoeg is om een eventuele relatie een heel grote kans te geven en vroegere ervaringen in de eerste weken of maanden geen rol te laten spelen. De “klik” is voor mij een combinatie van logos en eros, een duo dat iedereen in zich heeft: hoe jonger je bent, hoe meer eros doorweegt, hoe ouder je wordt, hoe meer logos de kop opsteekt. Tegen sommigen zou ik graag Nike-gewijs zeggen: don’t think, just do it. Ook al had ik beter wat meer gedacht enkele jaren geleden 😉

Ik msn, jij msn’t, wij msn’en, the virtual bar

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog are back! Na een korte periode van niet één maar vijf tandjes bijsteken werkgewijs en véél te weinig slaap, zijn we, bijna uitgerust, terug op post.

BV: “ik zen overal bruin en geschoren”
Dweezel:”Ah ja? Ik ben overal bleek en laat alles welig tieren.”
BV: “en ik he ne C-cup”
Dweezel: “Ik wil een M-cup.”
BV: “M? ken ik nie. Zien!”
*webcam aan*
*Dweezel toont grote koffiemok met de letter ‘M’ op*
BV: “Ja seg”
*webcam uit*
BV: “Wilde mijne C nu zien of nie?”
Dweezel: “Nope.”
*weigert verzoek om webcam aan te zetten*
*foto rechts boven verandert in – jawel*
Dweezel: “Ik had toch gezegd dat ik ze niet wou zien?”
*foto rechts boven verandert in eentje van een geschoren onderdeel*
Dweezel: “Ah! Emiel Goelen?”
BV: “klootzakske”
Dweezel: “Neen, dat krijg je niet te zien. Ik ga je blokkeren. Bye!”
*blokkeert de BV*
*even later een mail in hotmail met de boodschap ‘ge weet nie wa ge mist’, vergezeld van de foto’s in het groot*

Je komt soms wat tegen op msn. Je hebt de intellectuelen, je hebt de wanhopigen, je hebt de lievekes en je hebt de sletten. Voor elk wat wils, van zinderende hersens tot lillend vlees, van diepe droefheid tot extatische vrolijkheid. Hoe ik het ook draai of keer, in bijna iedereen vond ofwel Dweezel, ofwel The Dog wel iets boeiends terug. Soms droefheid, soms eenzaamheid, soms speelsheid, soms verlangen en soms, heel soms, gewoon een goeie babbel die wel enkele avonden en/of nachten kon duren.

Ja ja, beste lezer, schrik niet maar Dweezel en The Dog vonden msn tijdens een korte fase in hun leven best wel leuk. Leuk tot op het moment dat ze weer eens om zes uur ’s ochtends naar hun bed kropen, drie thermossen koffie binnen en een (midden in de nacht in de nachtwinkel vers gehaald) pakje tabak opgerookt, scheel van op dat scherm te kijken en met het volle besef dat een uurtje slaap de volgende werkdag zwaar zou wegen. De aandacht die je krijgt (en geeft), in een medium dat uiteindelijk echt hol is, leidt per definitie naar verslaving. De hoop nicknames in je lijst met contactpersonen waarvan je op den duur niet meer weet wie ze zijn en op welk onderdeel van het Fenomeen je ze hebt leren kennen, heeft een bittere nasmaak omdat je beseft dat de indrukken, hoe goed ze toen ook aanvoelden, veelal niet blijvend zijn. Als je jezelf toelaat een msn-adept te worden, geef je jezelf een – en ik spreek uit ervaring – access all areas pasje in Zombie Nation. Het heeft zijn charme, maar enkele maanden was meer dan genoeg voor Dweezel en The Dog.

Het hangt er natuurlijk ook vanaf wat je zoekt. Dweezel zocht een stabiele, lieve partner, The Dog zocht in diezelfde partner genoeg speelsheid. Het Lief bleek eerst en vooral heel speels: de manier waarop ze me benaderde was op zijn minst bijzonder origineel te noemen en toen ze later die nacht langskwam bleek ze nog heel lief te zijn ook. Wat je ook zoekt in msn, je vindt het wel, daar ben ik van overtuigd, maar eens je denkt het gevonden te hebben en je niet de stap zet naar IRL zoals dat heet, verwatert dat contact. Als het klikt, neem dan de spreekwoordelijke koe bij de horens en navigeer naar een date. De charme van quasi anoniem achter je scherm te zitten tikken op je klavier is leuk, dat geef ik grif toe, maar met iemand babbelen en oogcontact hebben is leuker; soms zit het er boenk op in de chat, maar glad naast IRL en dat is het enige gevaar – waar is de klik heen? Hebben we elkaar eigenlijk echt wel iets te zeggen? Hebben we tout court wel interesse om hier te zijn? Dat is ook zoiets: als het binnen de eerste minuut op een date niet “gemakkelijk” loopt, dan heeft de date al maar vijftig procent meer kans om leuk te worden. Allez, dat is toch de ervaring van zowel Dweezel als The Dog. “Gemakkelijk” was voor Dweezel iemand met verstand en voor The Dog iemand met sprekende ogen en een eerlijke lach – het weze genoteerd dat anderen een compleet andere definitie aan “gemakkelijk” kunnen geven 🙂

Etiquette? Op msn? Naaah, onbestaand. Alles wordt bepaald tijdens die kortstondige ogenblikken one-to-one en de do’s and don’ts merk je snel genoeg. Sommigen tonen zich meteen (té) speels, sommigen zijn (té) terughoudend. Het enige waar ik compleet de seskes van kreeg waren zo van die widgets die dienen ter vervanging van letters: sommige BV gebruikten er zó veel, dat het echt zielig werd en dan vroeg ik me steevast af welke hoek er nu weer af was die hen dreef om die dingen te gebruiken. Want BV met hoeken af, daar kan ik van meespreken – helaas – en wou ik zo ver als mogelijk uit de buurt houden. Wat ik dan wél beschouw als etiquette is: respecteer de “bezet”-status van anderen. Niks zo irritant als de hele tijd gestoord te worden tijdens een leuke conversatie.

Kortom: msn is het verlengde van het Fenomeen en maakt alles véél gemakkelijker. Zowel Dweezel als The Dog zijn er compleet van afgekickt, maar als het op het onderhouden van vriendschappen aankomt, zou ik me daar nog wel aan wagen. Zo heb ik vrienden in een heel ver buitenland en zowel Skype als msn zijn in dergelijke omstandigheden handig, maar er is één ding waar ik het wat lastig mee heb vandaag de dag: na op zijn minst acht uur per dag achter een scherm te zitten, is de behoefte om thuis nog eens de pc aan te zetten ’s avonds compleet onbestaand (vandaar ook de frequente herinneringsfacturen als je enkel on line banking doet). De mensen die me willen bereiken, kunnen me ook bellen nietwaar? Ha! Het Emiel Goelen schepsel heeft mijn gsm niet gekregen voor alle duidelijkheid – een beetje kieskeurig zijn we wel: een C-cup en geschoren onderdelen staan geenszins garant voor de persoon waaraan ze bevestigd zijn. Pars pro toto’s 🙂

Het Fenomeen II

september 19, 2008

Dweezel acht het tijd om nog even verder te leuteren over Het Fenomeen. Het handboek voor de Datende Man(nen), toepasselijk afgekort als DM. Voor het gemak zal ik de vrouwen op de datingsites afkorten als BV, Beschikbare Vrouw(en). Ha! Ik hoor ze al briesen tot hier 🙂 De basisregel voor elke min of meer normale DM is: uiteindelijk is het de BV die de DM kiest, niet omgekeerd. Als je min of meer interessant bent en er niet uitziet als een holbewoner, dan krijg je misschien een date los, ja, maar eventuele verdere evolutie ligt in de handen van de BV. Sommige BV zoeken ook wel naar een holbewoner, échte mannen zoals dat heet – in het kruis schartende, pinten hijsende, voetbalkijkende, moeilijk met gevoelens omkunnende mannen. Mannen waarover de BV foutievelijk denken dat ze ze wel zullen kunnen domestikeren en dat hersencellen alsnog kunnen aangekweekt worden. Yeah, right 🙂

Eerst en vooral moet de DM er voor zorgen dat hij in staat is een degelijk profiel te schrijven en profielen van de BV te lezen. Als u tot hier hebt kunnen volgen, dan kan u dus op zijn minst al lezen, wat een héél grote troef is en als u dan nog notie hebt van volzinnen en leestekens, dan behoort u tot een zeldzaam soort mannen. Als u dan bovendien nog het onderscheid kent tussen ‘die’ en ‘dat’, ‘men’ en ‘mijn’, ‘noemen’ en ‘heten’, ‘jou’ en ‘jouw’ en niet categoriek alle vervoegingen waarover u twijfelt doet eindigen op ‘d’, dan bent u – in mijn ogen – al een halfgod. Om een complete god te worden, moet dat profiel natuurlijk ook nog iets zéggen, bij voorkeur over uzelf, niet over uw auto – tenzij u natuurlijk een vrouw zoekt die daarvan in extase geraakt. Verschillende factoren tellen: wees eerlijk, wees een béétje interessant, begin niet over uw verleden, hang niet de zieligaard uit en heb een béétje humor, liefst niet in het genre van “trek eens aan mijn vinger”. Toon, met andere woorden, dat u wel eens interessant zou kunnen zijn om een avond mee aan tafel te zitten en te eten, te lachen, te babbelen en te drinken.

Vermits iedereen, zowel DM als BV, vindt dat de verpakking ook telt – voor de één al wat meer dan voor de ander – is een foto plaatsen een must voor de DM. Voor BV is dat anders, want zij, zoals ik zei, maken uiteindelijk de keuze en zullen wel een foto sturen per mail. Beste DM, plaats een échte foto en, bij voorkeur, meerdere. Zonder gephotoshopte schouders, ogen, tanden of wat u nog al meer lelijk vindt aan uzelf. Als uw profiel en uw foto’s okay zijn, betààl dan om als full member op de datingsite te staan en verwacht vooral niet dat de BV onmiddellijk als vliegen op een, euh, stront op u zullen afkomen, u moet zelf ook nog iets doen.

Kies uw nickname zorgvuldig en zorg dat die origineel is, want dikwijls wordt daar naar gevraagd en dan heb je meteen al iets voor op msn 🙂 Gebruik geen nicks die weerspiegelen wat voor zielig persoon u eigenlijk bent, en gebruik er ook geen die weerspiegelen hoe fantastisch u zichzelf wel vindt. Blijf bovenal ver weg van verkleinwoorden ook al hebt u een grote aaibaarheidsfactor: vele BV zoeken inderdaad een lieve partner, maar die moet bovenal ook nog wel een man zijn en Dweezel, samen met veel BV, denkt dat mannen die veel verkleinwoorden gebruiken ofwel geen stamina hebben, ofwel jeanetten zijn, ofwel nog thuis bij mama wonen. Of een combinatie van dat alles, dat kan natuurlijk ook.

Weet wat u wil. En hier meteen ook een kleine waarschuwing voor de BV: ik ken getrouwde DM die als single op Het Fenomeen rondwaren en ik ken DM die voor elke BV een streepke trekken op de badkamermuur thuis. Ze hebben één ding gemeen: ze zien er goed uit en, bovenal, kunnen het verschrikkelijk goed uitleggen. Ik ken er zo één die in de loop der jaren zijn verhaal zó heeft verfijnd, dat heel veel BV gewoon niet kunnen weerstaan. Hij trekt streepkes, jawel, en is er nog trots op ook. Dit geheel terzijde: weet dus wat u wil, beste DM en wees daar hoe dan ook eerlijk in. Zoekt u een stabiele relatie? Zeg dat dan ook. Zoekt u pussy for free? Zeg dat eveneens. Zoekt u een vrouw met inhoud? Dito. Wat u ook zoekt, probeer het te definiëren. En begin dan maar te beseffen dat u onderworpen bent aan pussy power: uiteindelijk zal u niet kiezen, maar zal u gekozen worden. Het leukste is natuurlijk dat zij u kiest en u haar ook. Pussy power? Vrouwen zijn het sterke geslacht, niet de mannen. Zeg dat Dweezel het gezegd heeft.

Het msn-gebeuren en webcamgedoe wordt in één van de volgende posts behandeld, wees gerust.

Het Fenomeen

september 9, 2008

Tijd voor een definitie. Het Fenomeen is de term die ik vanaf nu ga gebruiken voor datingsites, de café’s van de moderne samenleving en, helaas, ook de weerspiegeling er van. Ik heb er zo’n anderhalf jaar vertoefd en ook al heb ik mijn lief op die manier gevonden, compleet onverwacht, vond ik het daar aanwezig zijn nooit echt plezant. Het is een vleesmarkt, vol met karkassen van mensen die enige tijd voor ze daar verschenen, zijn geslacht op relationeel vlak. Sommigen humaan en snel geslacht, anderen wreed en traag. Al die karkassen keuren het vlees van de andere karkassen, veelal zeer oppervlakkig en als het wat klikt, dan vermommen ze zich als fijne vleeswaren en gaan ze op een date. Wat er dan gebeurt, hangt af van de staat van ontbinding van de respectievelijke daters.

Ik stap even af van de vergelijking met vleeswaren, beetje te pejoratief, ook al vind ik het wel gepast :-)=)

De eerste datingsite waarop ik me heb ingeschreven was rendez-vous. Tja, ik was heel erg groen en dat was de enige site waar ik al van gehoord had. Ik was ook compleet groen op het vlak van single zijn, was zelf de dumper geweest en wou in de eerste plaats interessante mensen – vrouwen – leren kennen om mijn sociaal isolement dat vier jaar geduurd had te doorbreken. You know, iets gaan drinken, iets gaan eten, praten, praten en nog eens praten. Maakte niet uit over wat, ik wou gewoon weer buiten komen. Ik moet zeggen dat ik er een heel goeie vriendin aan overgehouden heb: het gevoel is de datende lezer waarschijnlijk niet onbekend, je vindt iemand die leuk babbelt en niet continu zaagt over het verleden, iemand die warmte uitstraalt, iemand bij wie je zelf even het verleden kan achter je laten, iemand bij wie je jezelf kan zijn en die dat ook is naar jou toe. Bovenal iemand die nog kan lachen, want humor is de beste remedie tegen de bittere nasmaak van een verlies van welke aard dan ook.

De tweede was meetic. Als datingsites de weerspiegeling van de maatschappij zijn, dan kan, afgaande op meetic, 99% van de maatschappij niet schrijven. Ik weet dat ik niet mag oordelen, maar ik ben daar, op één uitzondering na, niemand tegengekomen – en dit is geen zever – die één ordentelijke zin kon produceren, mét leestekens, hoofdletters en zonder dt-fouten. Gestalked geweest door vrouwen die afgaande op mijn foto’s besloten dat ik de man van hun leven was, tot ik ze erop wees dat ze mijn profiel eens moesten lezen; achtervolgd geweest door vrouwen van 50+ (ik heb niks tegen oudere vrouwen maar ergens moest ik toch de grens trekken) en uiteindelijk heb ik daar mijn FIF leren kennen (bedankt Elle voor deze heel passende afkorting) waar ik zo’n zes maand diepe vriendschap van heb gekregen en aan heb gegeven. Zij behoorde tevens tot die 1% die wél kan schrijven, maar dit geheel terzijde. Veel geleerd van elkaar en uiteindelijk zijn we elk onze eigen weg gegaan.

Die weg bracht me langs de kroeg relatieplanet. Misschien lag het aan mij of misschien was het wel echt zo, maar de profielen daar leken me meer matuur met minder taalfouten en met nu en dan een duidelijke visie en/of doel. Ik was eigenlijk wel tevreden met eindelijk een site te vinden waar ik me niet als de vreemde eend in de bijt voelde, maar dat contentement verdween al snel en dàt lag wel degelijk aan mij. Ik wou verder met mijn leven en wou een gelijkgestemde ziel vinden, wat toch veel moeilijker bleek dan ik had gedacht. Toen ik net besloten had mij op al die datingsites uit te schrijven, heeft mijn lief mij gevonden. Op de valreep. En nu zijn we fijne vleeswaren in hetzelfde pakje, houdbaarheidsdatum onbepaald.

Even the journey of a thousand miles must start with a single step. Ook al is het soms heel erg moeilijk een open geest te blijven houden als je op één of meerdere datingsites zit – sommige karkassen zijn echt rot en niet geschikt voor consumptie – blijf positief. Persoonlijk zou ik het geen week langer uitgehouden hebben, maar, om het met de Peppers te zeggen: fight like a brave.