Archive for the ‘Evolutie’ Category

Ah! Juist! De blog!

april 21, 2010

Dweezel and The Dog wisten zelfs niet eens meer dat ze zoiets als een blog hadden, tot een mail binnenfloepte dat er een commentaar te modereren viel. Tiens. Iemand die naar de persoonlijke email informeerde van één van de lezeressen van de blog. Wij doen daar niet aan mee, wat ook de reden mag zijn, zelfs als het gaat, zoals in dit geval wordt beweerd, over stalking via Het Fenomeen. Dus, beste lezers – als die er nog zijn – u bent hier veilig.

Even een korte update? Allez vooruit, in een rapke.

De veertig gepasseerd. Stop. Bijna twee jaar samen met Het Lief. Stop. Het Lief is nog steeds magnifiek. Stop. Huis verkocht en nieuw huis gekocht. Stop. Middenin de velden. Stop. Dweezel, The Dog, Het Lief en Dweezel Junior wonen in een caravan. Stop. Omdat ze dat nieuwe huis gaan slopen en een nieuw huis gaan bouwen. Stop. Wreed groen en al. Stop. Houtskelet, warmtepomp, vloerverwarming, zonneboiler en zonnepanelen. Stop. De caravan was koud in februari. Stop. Het Bedrijf doet niet de minste moeite om Dweezel dichter bij huis te plaatsen. Stop. Fuckers. Stop. Bijgevolg zijn Dweezel en in mindere mate The Dog zelf op zoek. Stop. Want nu zijn we in totaal vier uur op weg naar en van het werk. Stop. Niet te doen. Stop. Gravatarke aangemaakt. Stop. Bovenal wreed gelukkig en content. Stop. Conclusie: sommige dingen veranderen nooit, al de rest wel. Final Stop.

In eventuele volgende posts zullen de telegramonderwerpen wat verder uitgediept worden. Sporadisch gewijs. We beloven echter niks – niet dat u daar om maalt natuurlijk.

Advertenties

Happy days

november 21, 2008

Voorwaar, het is een blijde dag. De advocate heeft gisteren laten weten dat de wettelijke scheiding met Nr2 een feit is en dat ze naar het gevraagde onderhoudsgeld kan fluiten. Ho ho ho and (yet another) bottle o’ rhum! Eigenlijk wel straf, een huwelijk van elf maanden, op mijn kosten geleefd, Dweezel and The Dog compleet murw geterroriseerd, geen kinderen en dan nog onderhoudsgeld vragen omdat haar ‘levensstandaard is gedaald’. Yeah, right. Sommige mensen hebben toch echt lef. Nu gaat het dossier naar de notaris en dan weet ik hoeveel ze eist en krijgt voor het huis, een huis dat ik heb gehuurd in ’95, gekocht in ’97, verbouwd in 2001 en ingekocht van Nr1 in 2003. Nr2 heeft er elf maanden gewoond, van begin 2006 tot begin 2007 – wat, denkt u, is fair? Hoeveel moet ze krijgen?

Het Lief heeft gepraat over een (leeg) aquarium dat ze nog ergens heeft staan en dat moet verhuisd worden. Een makkie? No way, het is een aquarium ter grootte van – hou u vast – een uit de kluiten gewassen ligbad en weegt ook een pak meer. Dweezel Junior heeft dat vaneigens gehoord en wil nu al vissen gaan kopen tegen dat het ding er staat. “Waar moeten ze dan voorlopig leven?” wordt natuurlijk beantwoord met “In ons bad natuurlijk, papa”. Alle uitleg over de noodzaak aan waterfilters en zuurstofpompkes wordt natuurlijk beantwoord met “Waarom?”. Kortom, eindeloze uitleg voor het slapen gaan.

Vermits het een blijde dag is, willen zowel Dweezel als The Dog nog even vermelden dat ze de afgelopen vijf maanden ongelooflijk gelukkig lopen en er wordt heel voorzichtig gedacht en gesproken over een eventueel samenhokken met Het Lief. Dweezel en The Dog en Dweezel Junior kijken daar heel erg naar uit. De hond en de katten ook. Dweezel Senior ook. Als het zover komt, zullen de gezamenlijke zuchten van opluchting een heuse windhoos zijn denk ik. En, voor alle duidelijkheid, mocht ik alles opnieuw moeten ondergaan om te komen tot op dit punt, ik zou er zonder aarzelen voor tekenen. Life begins at forty? Wel, in mijn geval mag het gerust een jaartje te vroeg beginnen 🙂

Eros en logos: Fenomeen gevolgen

november 7, 2008

Het is toch jammer, sommige dingen die Dweezel en The Dog lezen op blogs her en der. Single vrouwen en mannen die daten en, jawel, nu en dan iemand tege het vege lijf lopen waarmee het bijzonder goed klikt. En dan? Dan worden complete posts gewijd aan de twijfel, het eeuwige gevecht tussen ratio en eros, verstand en gevoel. Een veelvuldig gebruikt woord is “voorzichtigheid” en de factor die tot twijfelen aanzet is steevast “niet écht fysiek aangetrokken zijn, geen coup de foudre, geen liefde op het eerste zicht”. Dweezel en zeker The Dog zouden nooit pretenderen iets zinnigs over relaties – of prille relaties – te kunnen zeggen, maar het minste dat ze kunnen doen is putten uit eigen ervaringen en een eigen mening spuien overgoten met die dikke saus der maturiteit, de vettige jus van “het ouder worden en dus, misschien, wijzer”. Yeah.

Zoals u weet, beste lezer, hebben Dweezel en The Dog wel wat gedate door middel van Het Fenomeen en ze hebben het relatieve geluk gehad steevast met mooie vrouwen te daten. “Mooi” in de zin van “lustopwekkend”: mooi gebouwd, mooi gezicht enzovoort en zo verder, de dingen waar mannen veelal op letten. Vrouwen waarop men dus op een eerste date zou kunnen verliefd worden, puur lijfelijk. Noch Dweezel, noch The Dog deden dat, wat niet wil zeggen dat de gedachte “lekker ding” niet door hun respectievelijke hoofden speelde en eventuele verdere activiteiten nu en dan niet werden afgeslagen. Edoch! Verliefd worden Dweezel en The Dog zelden snel en daar waar vroeger het uiterlijk een enorme rol speelde, speelt nu veel meer de “vrouw achter al dat moois” de hoofdrol. Akkoord, ik prijs mezelf natuurlijk gelukkig dat Het Lief een fantastisch mooie vrouw is vanbuiten en vanbinnen (en zoiets is natuurlijk subjectief), maar zelfs als ze minder mooi zou zijn, zou ik er nog voor gevallen zijn. Even zwaar. Want het “klikt” zoals het hoort te klikken en op de leeftijd van 39 jaar is dàt hetgeen telt, niet of ze al dan niet een lekker dier is.

Er wordt verschrikkelijk getwijfeld in de datende wereld, iedereen lijkt wel op zoek naar de prins op het witte paard of de prinses in de gouden koets. Er wordt ondermeer gelet op zaken zoals “is hij/zij mijn type wel”… Type? Huh? Dweezel en The Dog hebben dat niet, een “type” vrouw op het zo gevreesde en gekeurde uiterlijke vlak. Als ik dan lees dat sommige bloggers zozeer beginnen twijfelen dat elke kans op voorhand eigenlijk al doodbloedt, dan vind ik dat ongelooflijke zonde. Natuurlijk is er altijd wel ergens twijfel, in grotere of kleinere mate, maar met een zelfde toekomstvisie, een portie humor en een klik, kom je al een heel eind. Not all that glitters is gold is een waarheid als een koe. Als bovendien de twijfels gevoed worden door “ervaringen” uit het verleden en dat dus daarom het heden geen kans gegeven wordt, dan vind ik dat nog erger. Iedereen heeft zijn trauma’s en complexen, maar als die niet van een levensverwoestende aard zijn, dan gaat het erom hoe je er mee omgaat en persoonlijk zou ik ze nooit toestaan een potentieel geluk in de weg te staan.

En dan is er nog al die zever van “verliefdheid is een chemisch proces dat na 7 maanden sowieso gedaan is”. Could be, is misschien wel waar, maar verliefdheid cultiveer je zélf. In iedereen is er wel iets waarop je verliefd kan worden als je wil, maar dit kan natuurlijk ook ongelooflijke zever zijn. Ja, alles is biochemie en is genetisch sinds duizenden jaren bepaald, iedereen zoekt instinctief naar een partner die een goeie vader/moeder zou zijn voor de kinderen… Hallo? De tijden zijn wél veranderd in vergelijking met de tijden van leven van de jacht en de visvangst. Waar toen de mannelijke holbewoners gezellig mammoeten gingen jagen, de vrouwelijke de grot wat proper hielden en het Blue Velvet-credo “I’ll fuck anything that moves” hoog in het holbewonersinstinct zat gebakken, is ondertussen geëvolueerd naar “ik wil complete liefde op het eerste zicht” én “ik wil een man/vrouw met ambitie” én “ik wil een man/vrouw met een carrière”. Dat is één verlangen op basis van gevoel en twee verlangens op basis van ratio. Als er dan zwanger geworden wordt, dan wordt dat verlangenspatroon compleet overhoop gehaald. Sommigen kunnen daarmee om, anderen niet en het zijn veelal zij die er niet mee omkunnen, die scheiden. Kinderen en bouwen zijn in onze tijden dé redenen om te scheiden, terwijl ze vroeger veelal garant stonden voor zekerheid en stabiliteit… In de kantlijn even vermelden dat Dweezel en The Dog Dweezel Junior hebben gekregen in hetzelfde jaar dat ze hebben verbouwd, go figure 🙂

Wat zijn de ambities en verlangens van Dweezel? Een warm nest, een trouwe partner en nog wat extra trippelende voetjes van Dweezel-en-Het-Lief-Juniorkes. Ambities en verlangens van The Dog? Zie mij graag en fuck me senseless. Die twee samen vertalen zich in een een verlangen naar een stabiele, leuke, gezonde, heden- en toekomstgerichte relatie. Mijn carrière is bijzaak en dient enkel om op een comfortabele manier te kunnen leven. Ik heb dat op sommige dates gezegd en af en toe was de date om de één of andere reden plotseling gedaan 😉 Enneuh, de eerste die voor mij gekozen heeft omwille van het feit dat ik een huis had én een carrière én geld was Nr2 en u kan in eerdere posts lezen hoe dat is geëindigd. Het Lief is niet weg gelopen, ze is gebleven 🙂

Mijn heel persoonlijke mening is dat vanaf een zekere leeftijd een goeie “klik” genoeg is om een eventuele relatie een heel grote kans te geven en vroegere ervaringen in de eerste weken of maanden geen rol te laten spelen. De “klik” is voor mij een combinatie van logos en eros, een duo dat iedereen in zich heeft: hoe jonger je bent, hoe meer eros doorweegt, hoe ouder je wordt, hoe meer logos de kop opsteekt. Tegen sommigen zou ik graag Nike-gewijs zeggen: don’t think, just do it. Ook al had ik beter wat meer gedacht enkele jaren geleden 😉

Slaughterhouse II: Bite the bullet

oktober 29, 2008

Ongekende hoogtes, geen dieptes en niet vooruitgaand werk, dat tekent zowat het leven van uw dienaars de laatste tijd.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik bots steeds weer op blogs van gescheiden vrouwen en lees heel erg veel over de problemen die het single-bestaan met zich meebrengt, over gemis (“niet van hém maar van hetgeen we hadden”), over jaloezie, over boosheid, over frustratie, over onmacht, kortom, over alle redenen die goed zijn om, zoals die compleet gedateerde poster, in het natte gras in je tuin te gaan knielen, de armen ten hemel heffen en je luidkeels af te vragen “Why?”. En nergens, maar dan ook nergens, struikel ik over een blog van een man die aan het kortste eind heeft getrokken en gedumpt is geweest voor welke reden dan ook, zonder dat hij zelf iets had fout gedaan.

Beste lezertjes, Dweezel en The Dog zijn twee keer getrouwd geweest. De eerste keer 10 jaar (13 jaar samen) en de tweede keer 11 maanden (3 jaar samen). Dweezel Junior is ontsproten aan Nummer 1 en is zeven dagen om de zeven bij mij (co-ouderschap) en dat functioneert uitstekend: ook al zijn Dweezel en The Dog toendertijd gedumpt voor de spreekwoordelijke grote brede beer en ook al hebben ze toen gevochten voor dood, de acceptatie van hetgeen er was gebeurd kwam vrij snel. Okay, er waren natuurlijk ogenblikken dat frustratie, gemis en onmacht hoogtij vierden, mede aangewakkerd door de confrontatie met het feit dat Nummer 1 met haar schoon poepke in de financiële boter was gevallen en Dweezel en The Dog het huis, eerst gehuurd, dan gekocht en dan verbouwd zelf moesten verder betalen, maar toch, het belang van Dweezel Junior kwam op de eerste plaats en dat is nog steeds zo. De enige persoon die evenveel last heeft gehad van die scheiding als Dweezel, was Dweezel Senior, die ettelijke keren naar het oeverloze gelamenteer van zijn zoon moest luisteren.

Nummer 2 is een compleet ander verhaal en ik wil niet natrappen, dus ik ga er heel kort over zijn: Dweezel en The Dog werden emotioneel gedumpt enkele maanden voor het huwelijk. In een ogenblik van complete debiliteit én onder druk van de toekomstige Nummer 2, hebben Dweezel en The Dog het huis ingekocht van Nummer 1 en ingebracht in de huwelijksgemeenschap met Nummer 2, ondanks de tot vijf maal toe gestelde vraag van de notaris “of ik daar wel zeker van was”. Tuurlijk was ik daar zeker van, mijn hersenen waren toen thuis op sterk water gezet en ik zat daar met een leeg hoofd, dus veel meer dan “euh, ja” kon ik niet voortbrengen. Elf maanden later hebben Dweezel en The Dog Nummer 2 letterlijk laten verwijderen op een nacht dat Dweezel Junior betrokken werd in één van haar, hoe zal ik het noemen, showcases van ziekelijke jaloezie en paranoïa. De scheiding van Nummer 2 is niet bepaald een EOT te noemen, duurt nu al anderhalf jaar en, u raadt het natuurlijk al, ze zit achter het huis aan, meer bepaald harde cash.

Dweezel en The Dog hebben hun deel van frustraties en gebabbel daarover redelijk goed in “beperkte kring” gedaan, zijnde met Dweezel Senior en op papier, niet publiceerbaar op het net. En ondanks alles zijn Dweezel en The Dog altijd blijven lachen, veelal met nogal zwarte humor en soms heel erg groen, maar toch. Het is vooral Dweezel die zich heel veel vragen heeft gesteld, terwijl The Dog al vrolijk aan het kwispelen was en blafte naar Het Fenomeen. De meest verstandige raad die Dweezel heeft gekregen was: “Probeer ze vooral niet te begrijpen, probeer het vooral niet te verklaren, in deze context ben je best eens niet empathisch: er is gewoon een gigantische hoek af”. Inderdaad. Anderzijds lijkt het er steeds meer op dat het een perfect opgevoerde soap was ter illustratie van de gemakkelijkste manier om een smak geld te krijgen. Moraal van het verhaal? Trouw nooit met een professionele actrice. En ook wel shit happens 🙂

Dit is enkel maar om te zeggen dat ik jullie begrijp enneuh, die tip van dat natte gras helpt echt. Evenals huilen naar de maan, vol of niet. En dan is er Het Fenomeen, msn en de webcam. Bite the bullet, kruip recht en bouw je leven en dat van je kind(eren) terug op. Ik heb er lang niet meer in geloofd, maar op een zeker ogenblik zit je zo diep dat het enkel maar beter kan gaan. Word vooral niet verbitterd, boos en gefrustreerd want – en dat is mijn persoonlijke mening – de enigen die je daar schade mee berokkent zijn je kind(eren) en jezelf.

Hoor ik daar “Ja, Dweezel en The Dog hebben gemakkelijk spreken nu”? Klopt volledig. Zeg dat eens in mijn gezicht? Dan vergeet ik het niet 🙂

Ik ga een sekte oprichten, gene zever 🙂 Waarom Slaughterhouse? Omdat ik me lang als een rund heb gevoeld dat naar de slachtbank werd geleid, niet zeker van wat er komen ging, maar toch onrustig door de geur van de nakende dood. Trouw eens met zo’n gevoel, ’t is eens iets anders.

Slaughterhouse I: Labia minora

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog kijken soms wel eens naar WijfTV – allebei bekennend, met ietwat schaamrood op de wangen, dat ze zware suckers zijn voor de woensdagavondfilms aldaar – en enkele dagen geleden hebben we, in een ogenblik van verstandsverbijstering, gekeken naar “De perfecte vagina”. Vrouwen hebben blijkbaar dezelfde frustraties als mannen, maar dan omgekeerd: mannen vinden hun ding te klein, vrouwen vinden hun kleine lipjes te groot. Eén enkele chirurg in dat programma krijgt zo’n 15 à 20 meisjes en vrouwen per maand over de vloer om hun labia minora te laten, euh, fileren. Het is de snelst groeiende tak in de cosmetische chirurgie van de afgelopen vijf jaar.

Huh!?

Beste vrouwen, of ze nu groot zijn of klein, gefrommeld zijn of niet, ze zijn van u en ze zijn mooi. Laat u niet wijsmaken door neanderthalers dat ze niet voldoen aan hun eisen en als ze dat dan toch pogen, zeg dan maar dat hun ding *absoluut* niet voldoet aan uw eisen. Ga niet gebukt onder de fake normen van grote borsten, platte buik, godinnenbillen en nu ook nog – god forbid – de perfecte vagina. Als iemand van u houdt, dan is ze voor hem normaliter de perfectie zelve. Voor u zou ze dat ook moeten zijn.

Tenzij uw grote kleine lipjes natuurlijk uw leven in de weg staan en de frustraties zo diep in de krochten van uw ziel gevlochten zijn dat er geen andere uitweg is. Dan hebt u alle begrip van de wereld als u het mes er laat in zetten. Plaatselijke narcose. Een kwartiertje werk. Een paar dagen zwaar afzien, dan nog enkele weken gewoon afzien en klaar is Kees. Of gereed is Gertrude.

Na het bekijken van dat programma dronken Dweezel en The Dog elk een Duveltje, rookten allebei een sigaret en gingen nogal redelijk numb gaan slapen. Er kwamen gelukkig geen scalpels aan hun dromen te pas, ook geen labia minora en evenmin perfecte vagina’s. No pussy, but sweet oblivion nonetheless 🙂

Evolutie

september 24, 2008

Even stilte op de blog van Dweezel en The Dog. Even tijd voor bezinning. In navolging van de kip en het ei, nagedacht over wie er nu eerst was, Dweezel of The Dog? Niet echt evident, want Dweezel is er bij gratie van The Dog en vice versa, de één kan niet zonder de ander en over het algemeen stimuleren ze elkaar positief, maar heel af en toe nekken ze elkaar. The Dog kan Dweezel eigenwijs en arrogant maken, Dweezel kan de vrolijkheid en de lust for life uit The Dog zuigen.

The Dog was er eerst, dat staat vast: speels, vrolijk, levenslustig, extrovert, onbevangen, alle ingrediënten om af en toe eens hard tegen de één of andere muur te knallen. Even de staart tussen de poten, maar even snel terug op pad zonder zelfs maar een klein deukje in al die eigenschappen. Naarmate The Dog groeide, werd hij steeds meer van overtuigd van zijn eigen belang, zijn niet te weerstane charme en bovenal van zijn eigen gelijk. There may or may not be something like fate, maar het lot kwam zwaaien met de moker op het hoogtepunt van de eigendunk van The Dog en hoe ongeschonden de carrosserie toen ook was, na de wervelwind bleef er niet veel meer over dan schroot. Hence, the birth of Dweezel.

Dweezel fungeerde in den beginne als beschermend harnas voor The Dog en leerde The Dog beetje bij beetje dat voorzichtigheid en zwijgen soms veel verstandiger zijn, dat andere meningen ook waarde hebben en dat de overdaad aan eigendunk van The Dog compleet ongezond was, niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen. The Dog trok zich heel ver terug in de bescherming van Dweezel. Ze leerden met elkaar te communiceren en de gemeenschappelijk punten werden verstevigd, de andere verdreven naar verre uithoeken van elk van de twee werelden. Er was Dweezel, er was The Dog en er was de deelverzameling .

Zo’n vijf jaar geleden deden Dweezel en The Dog de stomste zet uit hun beider leven, tegen beter weten in, tegen alle goeie raad in, het moest en zou zo zijn. De daarop volgende wervelwind had niks met het lot te zien, iedereen had die orkaan al van kilometers ver zien aanstuiven, iedereen behalve – juist – Dweezel en The Dog. De tegen dan ongeveer uitgeblutste carrosserie werd letterlijk in de prak geslagen, uit elkaar gerukt, tegen de muren gekwakt en in de smeltoven gesmeten om er als een amorfe, kneedbare massa weer uit te komen: Dweezel was niet meer, The Dog evenmin. De gemene deler tussen hen was er echter wél nog, heel klein en nazinderend van de verschroeiende hitte, diep verborgen in het gedrocht dat uit de smeltoven kwam.

De grootste gemene deler was in den beginne zwak en alles behalve speels, vrolijk en levenslustig. Het had absoluut geen eigendunk, was zwijgzaam en had geen eigen mening. Langzaam, heel langzaam, onder de nimmer aflatende fluitende en gierende wind van de – het leek wel een eeuwig durende – orkaan, begonnen zowel Dweezel als The Dog weer vorm aan te nemen. Ze groeiden een dag, een week, een maand, een jaar en hebben toen, samen, de wervelwind gestopt. Hoe? Door de wervelwind recht in de ogen te kijken en kalm maar vastbesloten te zeggen: “Nu is het genoeg geweest. Het is gedaan!”

Dweezel en The Dog, de verwekkers van deze blog, hebben nu een veel grotere gemene deler dan vroeger. De speelsheid, vrolijkheid en levenslust zijn terug en gezond. De onbevangenheid is bestrooid met een gezonde dosis voorzichtigheid, de hoge eigendunk is vervangen door het besef van een eigen “ik”. Dweezel en The Dog zijn nagenoeg één. Hier en daar een scherpe kant – sommige posts zijn vrij belerend en, jawel, uit de hoogte, we beseffen dat maar al te goed – waaraan nog moet gewerkt worden, maar alles welbeschouwd is Dweezel content en The Dog ook: ze hebben weer een doel, ze staan in het leven en staan met de kinnen omhoog klaar voor de twisters die nog op hun pad moeten komen.