Archive for november, 2008

Happy days

november 21, 2008

Voorwaar, het is een blijde dag. De advocate heeft gisteren laten weten dat de wettelijke scheiding met Nr2 een feit is en dat ze naar het gevraagde onderhoudsgeld kan fluiten. Ho ho ho and (yet another) bottle o’ rhum! Eigenlijk wel straf, een huwelijk van elf maanden, op mijn kosten geleefd, Dweezel and The Dog compleet murw geterroriseerd, geen kinderen en dan nog onderhoudsgeld vragen omdat haar ‘levensstandaard is gedaald’. Yeah, right. Sommige mensen hebben toch echt lef. Nu gaat het dossier naar de notaris en dan weet ik hoeveel ze eist en krijgt voor het huis, een huis dat ik heb gehuurd in ’95, gekocht in ’97, verbouwd in 2001 en ingekocht van Nr1 in 2003. Nr2 heeft er elf maanden gewoond, van begin 2006 tot begin 2007 – wat, denkt u, is fair? Hoeveel moet ze krijgen?

Het Lief heeft gepraat over een (leeg) aquarium dat ze nog ergens heeft staan en dat moet verhuisd worden. Een makkie? No way, het is een aquarium ter grootte van – hou u vast – een uit de kluiten gewassen ligbad en weegt ook een pak meer. Dweezel Junior heeft dat vaneigens gehoord en wil nu al vissen gaan kopen tegen dat het ding er staat. “Waar moeten ze dan voorlopig leven?” wordt natuurlijk beantwoord met “In ons bad natuurlijk, papa”. Alle uitleg over de noodzaak aan waterfilters en zuurstofpompkes wordt natuurlijk beantwoord met “Waarom?”. Kortom, eindeloze uitleg voor het slapen gaan.

Vermits het een blijde dag is, willen zowel Dweezel als The Dog nog even vermelden dat ze de afgelopen vijf maanden ongelooflijk gelukkig lopen en er wordt heel voorzichtig gedacht en gesproken over een eventueel samenhokken met Het Lief. Dweezel en The Dog en Dweezel Junior kijken daar heel erg naar uit. De hond en de katten ook. Dweezel Senior ook. Als het zover komt, zullen de gezamenlijke zuchten van opluchting een heuse windhoos zijn denk ik. En, voor alle duidelijkheid, mocht ik alles opnieuw moeten ondergaan om te komen tot op dit punt, ik zou er zonder aarzelen voor tekenen. Life begins at forty? Wel, in mijn geval mag het gerust een jaartje te vroeg beginnen 🙂

Advertenties

Wit kolleke voor kerst? Naah!

november 18, 2008

Ha! Al die eensgezinde reacties op onze vorige post! Wreed plezant vinden we dat.

Koud. Miezeren. File. Het was weer van dat deze ochtend. Achter mij een asshole met een blauw gestreept hemd met zo’n effen wit kolleke: ik weet niet wat u daarvan vindt, maar ik vind dat dus – om het deftig uit te drukken – serieus fout. En hij had een donkere zonnebril aan, om 7u54. In welke tijdzone hij leefde weet ik niet, maar in de onze was het wel degelijk nog donker. En plakken in mijn gat dat het geen naam had, in de file net voor Aalst. Stripsgewijs zou een mens daar binnensmonds wel eens “whoeah” en “eek” bij kunnen uitslaken, niet? Het derde baanvak waarop ik zat stond stil, het middenste baanvak ging aan vijf per uur vooruit, dus de asshole voegt in op dat middenste baanvak (tot grote ergernis en opgestoken vinger van een motorrijder die hij bijna meehad) en haalt mij stapvoets in, eveneens dezelfde vinger woest naar mij opstekend. Een minzame glimlach van Dweezel. The Dog opende de middenconsole, zette zelf zijn zonnebril op en gaf een grootte van ongeveer twee centimeter weer tussen duim en wijsvinger. Het wit kolleke begreep het onmiddellijk en toen ging het derde baanvak weer vooruit.

Nog vijf weken en Dweezel en The Dog hebben kerstverlof. Twee weken, jawel, ook al staan we geen van beide in het onderwijs. Voor het eerst sinds jaren, twee volle weken en ik heb zowaar zelfs zin in kerstmarkten en de alom bekende, gevreesde of geliefde kerstsfeer 🙂 Dweezel Junior is nu en dan thuis, maar kerst en nieuw viert hij bij zijn mama omdat daar veel meer kinderen zijn en dat is dus voor hem veel plezanter. Sommige gescheiden ouders vechten voor dood om hun kind(eren) bij zich te hebben voor kerst en/of nieuw, zonder te denken aan het (de) kind(eren) in kwestie… Dweezel Junior zou zich ook wel amuseren bij Het Lief en Dweezel en The Dog, maar bij zijn mama zijn er de twee kinderen van de nieuwe man (nu ja, ‘nieuw’ is ondertussen wel nogal relatief geworden), mama’s eigen nieuwe dochtertje (halfzusje dus voor Dweezel Junior) en misschien zelfs de tante met twee spruiten. Wat zou ik dan in godsnaam gaan zielig doen dat hij niet bij mij is? Geen enkele reden toe, da’s mijn gedacht, ik ben blij voor hem en hij krijgt zijn sint-, zijn verjaardags-, zijn kerst- en nieuwjaarscadeautjes dan wel als het past. Dure maand!

Ik ben content dat zapnimf weer de pen, allez, het toetsenbord heeft opgenomen 🙂 Het was daar veel te stil, veel te lang. Ongetwijfeld zal dat hier ook zo zijn in het kerstverlof 🙂

Eros en logos: Fenomeen gevolgen

november 7, 2008

Het is toch jammer, sommige dingen die Dweezel en The Dog lezen op blogs her en der. Single vrouwen en mannen die daten en, jawel, nu en dan iemand tege het vege lijf lopen waarmee het bijzonder goed klikt. En dan? Dan worden complete posts gewijd aan de twijfel, het eeuwige gevecht tussen ratio en eros, verstand en gevoel. Een veelvuldig gebruikt woord is “voorzichtigheid” en de factor die tot twijfelen aanzet is steevast “niet écht fysiek aangetrokken zijn, geen coup de foudre, geen liefde op het eerste zicht”. Dweezel en zeker The Dog zouden nooit pretenderen iets zinnigs over relaties – of prille relaties – te kunnen zeggen, maar het minste dat ze kunnen doen is putten uit eigen ervaringen en een eigen mening spuien overgoten met die dikke saus der maturiteit, de vettige jus van “het ouder worden en dus, misschien, wijzer”. Yeah.

Zoals u weet, beste lezer, hebben Dweezel en The Dog wel wat gedate door middel van Het Fenomeen en ze hebben het relatieve geluk gehad steevast met mooie vrouwen te daten. “Mooi” in de zin van “lustopwekkend”: mooi gebouwd, mooi gezicht enzovoort en zo verder, de dingen waar mannen veelal op letten. Vrouwen waarop men dus op een eerste date zou kunnen verliefd worden, puur lijfelijk. Noch Dweezel, noch The Dog deden dat, wat niet wil zeggen dat de gedachte “lekker ding” niet door hun respectievelijke hoofden speelde en eventuele verdere activiteiten nu en dan niet werden afgeslagen. Edoch! Verliefd worden Dweezel en The Dog zelden snel en daar waar vroeger het uiterlijk een enorme rol speelde, speelt nu veel meer de “vrouw achter al dat moois” de hoofdrol. Akkoord, ik prijs mezelf natuurlijk gelukkig dat Het Lief een fantastisch mooie vrouw is vanbuiten en vanbinnen (en zoiets is natuurlijk subjectief), maar zelfs als ze minder mooi zou zijn, zou ik er nog voor gevallen zijn. Even zwaar. Want het “klikt” zoals het hoort te klikken en op de leeftijd van 39 jaar is dàt hetgeen telt, niet of ze al dan niet een lekker dier is.

Er wordt verschrikkelijk getwijfeld in de datende wereld, iedereen lijkt wel op zoek naar de prins op het witte paard of de prinses in de gouden koets. Er wordt ondermeer gelet op zaken zoals “is hij/zij mijn type wel”… Type? Huh? Dweezel en The Dog hebben dat niet, een “type” vrouw op het zo gevreesde en gekeurde uiterlijke vlak. Als ik dan lees dat sommige bloggers zozeer beginnen twijfelen dat elke kans op voorhand eigenlijk al doodbloedt, dan vind ik dat ongelooflijke zonde. Natuurlijk is er altijd wel ergens twijfel, in grotere of kleinere mate, maar met een zelfde toekomstvisie, een portie humor en een klik, kom je al een heel eind. Not all that glitters is gold is een waarheid als een koe. Als bovendien de twijfels gevoed worden door “ervaringen” uit het verleden en dat dus daarom het heden geen kans gegeven wordt, dan vind ik dat nog erger. Iedereen heeft zijn trauma’s en complexen, maar als die niet van een levensverwoestende aard zijn, dan gaat het erom hoe je er mee omgaat en persoonlijk zou ik ze nooit toestaan een potentieel geluk in de weg te staan.

En dan is er nog al die zever van “verliefdheid is een chemisch proces dat na 7 maanden sowieso gedaan is”. Could be, is misschien wel waar, maar verliefdheid cultiveer je zélf. In iedereen is er wel iets waarop je verliefd kan worden als je wil, maar dit kan natuurlijk ook ongelooflijke zever zijn. Ja, alles is biochemie en is genetisch sinds duizenden jaren bepaald, iedereen zoekt instinctief naar een partner die een goeie vader/moeder zou zijn voor de kinderen… Hallo? De tijden zijn wél veranderd in vergelijking met de tijden van leven van de jacht en de visvangst. Waar toen de mannelijke holbewoners gezellig mammoeten gingen jagen, de vrouwelijke de grot wat proper hielden en het Blue Velvet-credo “I’ll fuck anything that moves” hoog in het holbewonersinstinct zat gebakken, is ondertussen geëvolueerd naar “ik wil complete liefde op het eerste zicht” én “ik wil een man/vrouw met ambitie” én “ik wil een man/vrouw met een carrière”. Dat is één verlangen op basis van gevoel en twee verlangens op basis van ratio. Als er dan zwanger geworden wordt, dan wordt dat verlangenspatroon compleet overhoop gehaald. Sommigen kunnen daarmee om, anderen niet en het zijn veelal zij die er niet mee omkunnen, die scheiden. Kinderen en bouwen zijn in onze tijden dé redenen om te scheiden, terwijl ze vroeger veelal garant stonden voor zekerheid en stabiliteit… In de kantlijn even vermelden dat Dweezel en The Dog Dweezel Junior hebben gekregen in hetzelfde jaar dat ze hebben verbouwd, go figure 🙂

Wat zijn de ambities en verlangens van Dweezel? Een warm nest, een trouwe partner en nog wat extra trippelende voetjes van Dweezel-en-Het-Lief-Juniorkes. Ambities en verlangens van The Dog? Zie mij graag en fuck me senseless. Die twee samen vertalen zich in een een verlangen naar een stabiele, leuke, gezonde, heden- en toekomstgerichte relatie. Mijn carrière is bijzaak en dient enkel om op een comfortabele manier te kunnen leven. Ik heb dat op sommige dates gezegd en af en toe was de date om de één of andere reden plotseling gedaan 😉 Enneuh, de eerste die voor mij gekozen heeft omwille van het feit dat ik een huis had én een carrière én geld was Nr2 en u kan in eerdere posts lezen hoe dat is geëindigd. Het Lief is niet weg gelopen, ze is gebleven 🙂

Mijn heel persoonlijke mening is dat vanaf een zekere leeftijd een goeie “klik” genoeg is om een eventuele relatie een heel grote kans te geven en vroegere ervaringen in de eerste weken of maanden geen rol te laten spelen. De “klik” is voor mij een combinatie van logos en eros, een duo dat iedereen in zich heeft: hoe jonger je bent, hoe meer eros doorweegt, hoe ouder je wordt, hoe meer logos de kop opsteekt. Tegen sommigen zou ik graag Nike-gewijs zeggen: don’t think, just do it. Ook al had ik beter wat meer gedacht enkele jaren geleden 😉