Archive for oktober, 2008

A few hours of bitfucking

oktober 30, 2008

Snif, snotter, snuit! Aaaaa…aaaa….aaaatsjoem! Pweuuuut! Dweezel en The Dog hebben een valling en zitten allebei nog op het werk alwaar er straks om 22u een interventie moet gebeuren. Morgen om 9u wordt er dan gezellig vergaderd over die interventie, dus veel meer dan 4u slaap zal er weer niet in zitten vannacht. Anderzijds betekent dat wel dat ik – zeer tegen mijn zin en absoluut niet mijn gewoonte – in oktober 48 overuren heb gepresteerd (toch de overuren die ik verkies in te brengen). Voor velen onder u is dat misschien de gewoonste zaak ter wereld, awel, voor ondergetekende absoluut niet: ik heb een aangeboren aversie voor opstaan en werken en al zeker voor opstaan om te gaan werken. Overuren kloppen is absoluut niet aan mij besteed, maar anderzijds kan het grote voordeel van 6 dagen verlof extra bijeen te scharen ook wel tellen natuurlijk. Als ik zou kunnen kiezen, dan zou ik echter veel liever seffens tegen Het Lief gaan aanschurken, een Duvel in de ene hand en een sigaret in de andere. Nu zal ik dus maar wat aanschurken tegen de drie 19″ schermen voor mijn neus en ondertussen bellen met de workbench in Tsjechië. Van Duvel helaas geen sprake, dat zit hier niet in de automaten. Hetgeen op koffie lijkt, zal moeten volstaan.

De enige andere aanwezige hier is een consultant uit Luxemburg en die zit aan de andere kant van dit toch wel grote gebouw. Ah ja, de kuisploeg is er ook. De enige andere geluidsfactor is het constante gezoem van de klimaatregeling en af en toe brandweer- en/of ziekenwagensirenes buiten op de kleine ring. Met een kop vol snot in zo’n omgeving zitten, lijkt soms surreëel: het geluid wordt precies gefilterd door al het snot, het licht is net te fel voor de gevoelige ogen en de planten lijken onnatuurlijk groen. Een andere planeet als het ware. Don’t wanna be here, but I am.

Ondanks die aangeboren aversie ben ik geen langharig werkschuw tuig: ik kan mateloos genieten van een plateauke te gieten, een dak te isoleren, een zoldervloer te leggen en wat weet ik nog al meer. Ook nadenken over verschillende invalshoeken, scenario’s en pistes om het één of ander probleem aan te pakken is een waar genot. Het is gewoon dat je op het werk te maken krijgt met zoveel oninteressante pietluttige extra factoren, dat het soms zwaar tegensteekt.

“Due to unexpected exponential growth of the Sybase DB some segments were stored on the root of the server, out of the cluster. Extra diskspace and filesystem space has to be accomodated, after which the segments on the root of the server can be restored inside the cluster”. Ik weet wat ze zeggen, maar aangezien ik geen knijt afweet van Unix servers, zit ik hier dus enkel om de communicatie tussen de Luxemburgse consultant en de Indische consultant te ‘managen’. De Luxemburger vindt dat je met Indiërs geen zak kan aanvangen, en de Indiër lacht continu zijn witte tanden bloot omdat hij niet verstaat wat de andere zegt in het Frans. Ik zit daar dan tussenin en vertaal van het Frans naar het Engels en van het Engels naar het Frans. Gelijk de drie aapkes van horen, zien en zwijgen. Tussendoor bel ik dan nog wat naar Tsjechië om dingen te laten doen op servers in Duitsland. Multi-cultural multi-environmental communication management. “Les Indiens sont des singes, on ne peut rien faire avec”. “He thinks you’re an ape and completely obsolete” – nee, dat vertaal ik natuurlijk niet, want die Indiër is best wel een vriendelijke en heel capabele man. Nog zeven uur en ik kan naar huis – als alles goed verloopt natuurlijk. En als ik onpartijdig blijf tussen de twee bitneukers in.

Advertenties

Slaughterhouse II: Bite the bullet

oktober 29, 2008

Ongekende hoogtes, geen dieptes en niet vooruitgaand werk, dat tekent zowat het leven van uw dienaars de laatste tijd.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik bots steeds weer op blogs van gescheiden vrouwen en lees heel erg veel over de problemen die het single-bestaan met zich meebrengt, over gemis (“niet van hém maar van hetgeen we hadden”), over jaloezie, over boosheid, over frustratie, over onmacht, kortom, over alle redenen die goed zijn om, zoals die compleet gedateerde poster, in het natte gras in je tuin te gaan knielen, de armen ten hemel heffen en je luidkeels af te vragen “Why?”. En nergens, maar dan ook nergens, struikel ik over een blog van een man die aan het kortste eind heeft getrokken en gedumpt is geweest voor welke reden dan ook, zonder dat hij zelf iets had fout gedaan.

Beste lezertjes, Dweezel en The Dog zijn twee keer getrouwd geweest. De eerste keer 10 jaar (13 jaar samen) en de tweede keer 11 maanden (3 jaar samen). Dweezel Junior is ontsproten aan Nummer 1 en is zeven dagen om de zeven bij mij (co-ouderschap) en dat functioneert uitstekend: ook al zijn Dweezel en The Dog toendertijd gedumpt voor de spreekwoordelijke grote brede beer en ook al hebben ze toen gevochten voor dood, de acceptatie van hetgeen er was gebeurd kwam vrij snel. Okay, er waren natuurlijk ogenblikken dat frustratie, gemis en onmacht hoogtij vierden, mede aangewakkerd door de confrontatie met het feit dat Nummer 1 met haar schoon poepke in de financiële boter was gevallen en Dweezel en The Dog het huis, eerst gehuurd, dan gekocht en dan verbouwd zelf moesten verder betalen, maar toch, het belang van Dweezel Junior kwam op de eerste plaats en dat is nog steeds zo. De enige persoon die evenveel last heeft gehad van die scheiding als Dweezel, was Dweezel Senior, die ettelijke keren naar het oeverloze gelamenteer van zijn zoon moest luisteren.

Nummer 2 is een compleet ander verhaal en ik wil niet natrappen, dus ik ga er heel kort over zijn: Dweezel en The Dog werden emotioneel gedumpt enkele maanden voor het huwelijk. In een ogenblik van complete debiliteit én onder druk van de toekomstige Nummer 2, hebben Dweezel en The Dog het huis ingekocht van Nummer 1 en ingebracht in de huwelijksgemeenschap met Nummer 2, ondanks de tot vijf maal toe gestelde vraag van de notaris “of ik daar wel zeker van was”. Tuurlijk was ik daar zeker van, mijn hersenen waren toen thuis op sterk water gezet en ik zat daar met een leeg hoofd, dus veel meer dan “euh, ja” kon ik niet voortbrengen. Elf maanden later hebben Dweezel en The Dog Nummer 2 letterlijk laten verwijderen op een nacht dat Dweezel Junior betrokken werd in één van haar, hoe zal ik het noemen, showcases van ziekelijke jaloezie en paranoïa. De scheiding van Nummer 2 is niet bepaald een EOT te noemen, duurt nu al anderhalf jaar en, u raadt het natuurlijk al, ze zit achter het huis aan, meer bepaald harde cash.

Dweezel en The Dog hebben hun deel van frustraties en gebabbel daarover redelijk goed in “beperkte kring” gedaan, zijnde met Dweezel Senior en op papier, niet publiceerbaar op het net. En ondanks alles zijn Dweezel en The Dog altijd blijven lachen, veelal met nogal zwarte humor en soms heel erg groen, maar toch. Het is vooral Dweezel die zich heel veel vragen heeft gesteld, terwijl The Dog al vrolijk aan het kwispelen was en blafte naar Het Fenomeen. De meest verstandige raad die Dweezel heeft gekregen was: “Probeer ze vooral niet te begrijpen, probeer het vooral niet te verklaren, in deze context ben je best eens niet empathisch: er is gewoon een gigantische hoek af”. Inderdaad. Anderzijds lijkt het er steeds meer op dat het een perfect opgevoerde soap was ter illustratie van de gemakkelijkste manier om een smak geld te krijgen. Moraal van het verhaal? Trouw nooit met een professionele actrice. En ook wel shit happens 🙂

Dit is enkel maar om te zeggen dat ik jullie begrijp enneuh, die tip van dat natte gras helpt echt. Evenals huilen naar de maan, vol of niet. En dan is er Het Fenomeen, msn en de webcam. Bite the bullet, kruip recht en bouw je leven en dat van je kind(eren) terug op. Ik heb er lang niet meer in geloofd, maar op een zeker ogenblik zit je zo diep dat het enkel maar beter kan gaan. Word vooral niet verbitterd, boos en gefrustreerd want – en dat is mijn persoonlijke mening – de enigen die je daar schade mee berokkent zijn je kind(eren) en jezelf.

Hoor ik daar “Ja, Dweezel en The Dog hebben gemakkelijk spreken nu”? Klopt volledig. Zeg dat eens in mijn gezicht? Dan vergeet ik het niet 🙂

Ik ga een sekte oprichten, gene zever 🙂 Waarom Slaughterhouse? Omdat ik me lang als een rund heb gevoeld dat naar de slachtbank werd geleid, niet zeker van wat er komen ging, maar toch onrustig door de geur van de nakende dood. Trouw eens met zo’n gevoel, ’t is eens iets anders.

Slaughterhouse I: Labia minora

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog kijken soms wel eens naar WijfTV – allebei bekennend, met ietwat schaamrood op de wangen, dat ze zware suckers zijn voor de woensdagavondfilms aldaar – en enkele dagen geleden hebben we, in een ogenblik van verstandsverbijstering, gekeken naar “De perfecte vagina”. Vrouwen hebben blijkbaar dezelfde frustraties als mannen, maar dan omgekeerd: mannen vinden hun ding te klein, vrouwen vinden hun kleine lipjes te groot. Eén enkele chirurg in dat programma krijgt zo’n 15 à 20 meisjes en vrouwen per maand over de vloer om hun labia minora te laten, euh, fileren. Het is de snelst groeiende tak in de cosmetische chirurgie van de afgelopen vijf jaar.

Huh!?

Beste vrouwen, of ze nu groot zijn of klein, gefrommeld zijn of niet, ze zijn van u en ze zijn mooi. Laat u niet wijsmaken door neanderthalers dat ze niet voldoen aan hun eisen en als ze dat dan toch pogen, zeg dan maar dat hun ding *absoluut* niet voldoet aan uw eisen. Ga niet gebukt onder de fake normen van grote borsten, platte buik, godinnenbillen en nu ook nog – god forbid – de perfecte vagina. Als iemand van u houdt, dan is ze voor hem normaliter de perfectie zelve. Voor u zou ze dat ook moeten zijn.

Tenzij uw grote kleine lipjes natuurlijk uw leven in de weg staan en de frustraties zo diep in de krochten van uw ziel gevlochten zijn dat er geen andere uitweg is. Dan hebt u alle begrip van de wereld als u het mes er laat in zetten. Plaatselijke narcose. Een kwartiertje werk. Een paar dagen zwaar afzien, dan nog enkele weken gewoon afzien en klaar is Kees. Of gereed is Gertrude.

Na het bekijken van dat programma dronken Dweezel en The Dog elk een Duveltje, rookten allebei een sigaret en gingen nogal redelijk numb gaan slapen. Er kwamen gelukkig geen scalpels aan hun dromen te pas, ook geen labia minora en evenmin perfecte vagina’s. No pussy, but sweet oblivion nonetheless 🙂

Ik msn, jij msn’t, wij msn’en, the virtual bar

oktober 16, 2008

Dweezel en The Dog are back! Na een korte periode van niet één maar vijf tandjes bijsteken werkgewijs en véél te weinig slaap, zijn we, bijna uitgerust, terug op post.

BV: “ik zen overal bruin en geschoren”
Dweezel:”Ah ja? Ik ben overal bleek en laat alles welig tieren.”
BV: “en ik he ne C-cup”
Dweezel: “Ik wil een M-cup.”
BV: “M? ken ik nie. Zien!”
*webcam aan*
*Dweezel toont grote koffiemok met de letter ‘M’ op*
BV: “Ja seg”
*webcam uit*
BV: “Wilde mijne C nu zien of nie?”
Dweezel: “Nope.”
*weigert verzoek om webcam aan te zetten*
*foto rechts boven verandert in – jawel*
Dweezel: “Ik had toch gezegd dat ik ze niet wou zien?”
*foto rechts boven verandert in eentje van een geschoren onderdeel*
Dweezel: “Ah! Emiel Goelen?”
BV: “klootzakske”
Dweezel: “Neen, dat krijg je niet te zien. Ik ga je blokkeren. Bye!”
*blokkeert de BV*
*even later een mail in hotmail met de boodschap ‘ge weet nie wa ge mist’, vergezeld van de foto’s in het groot*

Je komt soms wat tegen op msn. Je hebt de intellectuelen, je hebt de wanhopigen, je hebt de lievekes en je hebt de sletten. Voor elk wat wils, van zinderende hersens tot lillend vlees, van diepe droefheid tot extatische vrolijkheid. Hoe ik het ook draai of keer, in bijna iedereen vond ofwel Dweezel, ofwel The Dog wel iets boeiends terug. Soms droefheid, soms eenzaamheid, soms speelsheid, soms verlangen en soms, heel soms, gewoon een goeie babbel die wel enkele avonden en/of nachten kon duren.

Ja ja, beste lezer, schrik niet maar Dweezel en The Dog vonden msn tijdens een korte fase in hun leven best wel leuk. Leuk tot op het moment dat ze weer eens om zes uur ’s ochtends naar hun bed kropen, drie thermossen koffie binnen en een (midden in de nacht in de nachtwinkel vers gehaald) pakje tabak opgerookt, scheel van op dat scherm te kijken en met het volle besef dat een uurtje slaap de volgende werkdag zwaar zou wegen. De aandacht die je krijgt (en geeft), in een medium dat uiteindelijk echt hol is, leidt per definitie naar verslaving. De hoop nicknames in je lijst met contactpersonen waarvan je op den duur niet meer weet wie ze zijn en op welk onderdeel van het Fenomeen je ze hebt leren kennen, heeft een bittere nasmaak omdat je beseft dat de indrukken, hoe goed ze toen ook aanvoelden, veelal niet blijvend zijn. Als je jezelf toelaat een msn-adept te worden, geef je jezelf een – en ik spreek uit ervaring – access all areas pasje in Zombie Nation. Het heeft zijn charme, maar enkele maanden was meer dan genoeg voor Dweezel en The Dog.

Het hangt er natuurlijk ook vanaf wat je zoekt. Dweezel zocht een stabiele, lieve partner, The Dog zocht in diezelfde partner genoeg speelsheid. Het Lief bleek eerst en vooral heel speels: de manier waarop ze me benaderde was op zijn minst bijzonder origineel te noemen en toen ze later die nacht langskwam bleek ze nog heel lief te zijn ook. Wat je ook zoekt in msn, je vindt het wel, daar ben ik van overtuigd, maar eens je denkt het gevonden te hebben en je niet de stap zet naar IRL zoals dat heet, verwatert dat contact. Als het klikt, neem dan de spreekwoordelijke koe bij de horens en navigeer naar een date. De charme van quasi anoniem achter je scherm te zitten tikken op je klavier is leuk, dat geef ik grif toe, maar met iemand babbelen en oogcontact hebben is leuker; soms zit het er boenk op in de chat, maar glad naast IRL en dat is het enige gevaar – waar is de klik heen? Hebben we elkaar eigenlijk echt wel iets te zeggen? Hebben we tout court wel interesse om hier te zijn? Dat is ook zoiets: als het binnen de eerste minuut op een date niet “gemakkelijk” loopt, dan heeft de date al maar vijftig procent meer kans om leuk te worden. Allez, dat is toch de ervaring van zowel Dweezel als The Dog. “Gemakkelijk” was voor Dweezel iemand met verstand en voor The Dog iemand met sprekende ogen en een eerlijke lach – het weze genoteerd dat anderen een compleet andere definitie aan “gemakkelijk” kunnen geven 🙂

Etiquette? Op msn? Naaah, onbestaand. Alles wordt bepaald tijdens die kortstondige ogenblikken one-to-one en de do’s and don’ts merk je snel genoeg. Sommigen tonen zich meteen (té) speels, sommigen zijn (té) terughoudend. Het enige waar ik compleet de seskes van kreeg waren zo van die widgets die dienen ter vervanging van letters: sommige BV gebruikten er zó veel, dat het echt zielig werd en dan vroeg ik me steevast af welke hoek er nu weer af was die hen dreef om die dingen te gebruiken. Want BV met hoeken af, daar kan ik van meespreken – helaas – en wou ik zo ver als mogelijk uit de buurt houden. Wat ik dan wél beschouw als etiquette is: respecteer de “bezet”-status van anderen. Niks zo irritant als de hele tijd gestoord te worden tijdens een leuke conversatie.

Kortom: msn is het verlengde van het Fenomeen en maakt alles véél gemakkelijker. Zowel Dweezel als The Dog zijn er compleet van afgekickt, maar als het op het onderhouden van vriendschappen aankomt, zou ik me daar nog wel aan wagen. Zo heb ik vrienden in een heel ver buitenland en zowel Skype als msn zijn in dergelijke omstandigheden handig, maar er is één ding waar ik het wat lastig mee heb vandaag de dag: na op zijn minst acht uur per dag achter een scherm te zitten, is de behoefte om thuis nog eens de pc aan te zetten ’s avonds compleet onbestaand (vandaar ook de frequente herinneringsfacturen als je enkel on line banking doet). De mensen die me willen bereiken, kunnen me ook bellen nietwaar? Ha! Het Emiel Goelen schepsel heeft mijn gsm niet gekregen voor alle duidelijkheid – een beetje kieskeurig zijn we wel: een C-cup en geschoren onderdelen staan geenszins garant voor de persoon waaraan ze bevestigd zijn. Pars pro toto’s 🙂