Archive for september, 2008

Aliens en uitslapen

september 29, 2008

Het Lief heeft vandaag een vrije dag en zowel Dweezel als The Dog waren als poezen aan het spinnen van contentement toen ze het huis verlieten, een blond feetje achterlatend in hun bed. Dat feetje kon eindelijk eens uitslapen en het was deze ochtend de eerste keer dat ze dat ten residentie Dweezel kon doen terwijl ondergetekende én Dweezel Junior wél op moesten. Voelt heel huiselijk aan, voelt heel leuk aan, voelt niet meer vertrouwd aan, maar deugd dat dat doet, niet te doen. Ze was vroeg wakker maar heeft liggen nagenieten tot 11u. Ze heeft van alles in de frigo een beetje geproefd. Ze is nu wat op haar lappen en deze avond komt ze terug. ’t Is zowaar net echt.

Soms denkt Dweezel dat Het Lief from outer space is, echt a cosmic girl om het met Jamiroquai te zeggen. Het Lief zaagt niet, is niet opportunistisch, hecht geen belang aan het slijk der aarde, staat open voor alles, stelt geen voorwaarden, stelt geen eisen en is ongelooflijk goed met Dweezel Junior. Ze is sterk (gisteren heeft Het Lief zelfs een sofa samen met mij bovenop een jeep getild) en ze is mooi (maar loopt daar niet mee te koop). A natural beauty, weet u wel, zo eentje dat absoluut drop dead gorgeous is in alle omstandigheden zonder schmink… Ze houdt van dieren, ze houdt van de natuur, ze houdt van mensen en is heel empathisch… Kortom: Dweezel realiseert zich elke dag opnieuw dat hij een ongelooflijk gelukkige vent is… en dat hij het bijna niet kan geloven… of is het niet durf geloven? Hoe het ook zij, Dweezel denkt het bewijs van buitenaards leven gevonden te hebben op relatieplanet 🙂 They come in peace, apparently 🙂

U leest natuurlijk deze blog niet om te vernemen hoe gelukkig Dweezel wel is, tenzij u natuurlijk graag dat geluk benijdt. Zolang Dweezel echter onderhevig is aan deze stroming in zijn leven, zal de lezer posts als deze wel af en toe door zijn of haar maag gesplitst krijgen. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over… Wees gerust, de Fenomeenposts worden nog vervolgd: het msn-gebeuren is té leuk om niet over te schrijven.

Advertenties

Evolutie

september 24, 2008

Even stilte op de blog van Dweezel en The Dog. Even tijd voor bezinning. In navolging van de kip en het ei, nagedacht over wie er nu eerst was, Dweezel of The Dog? Niet echt evident, want Dweezel is er bij gratie van The Dog en vice versa, de één kan niet zonder de ander en over het algemeen stimuleren ze elkaar positief, maar heel af en toe nekken ze elkaar. The Dog kan Dweezel eigenwijs en arrogant maken, Dweezel kan de vrolijkheid en de lust for life uit The Dog zuigen.

The Dog was er eerst, dat staat vast: speels, vrolijk, levenslustig, extrovert, onbevangen, alle ingrediënten om af en toe eens hard tegen de één of andere muur te knallen. Even de staart tussen de poten, maar even snel terug op pad zonder zelfs maar een klein deukje in al die eigenschappen. Naarmate The Dog groeide, werd hij steeds meer van overtuigd van zijn eigen belang, zijn niet te weerstane charme en bovenal van zijn eigen gelijk. There may or may not be something like fate, maar het lot kwam zwaaien met de moker op het hoogtepunt van de eigendunk van The Dog en hoe ongeschonden de carrosserie toen ook was, na de wervelwind bleef er niet veel meer over dan schroot. Hence, the birth of Dweezel.

Dweezel fungeerde in den beginne als beschermend harnas voor The Dog en leerde The Dog beetje bij beetje dat voorzichtigheid en zwijgen soms veel verstandiger zijn, dat andere meningen ook waarde hebben en dat de overdaad aan eigendunk van The Dog compleet ongezond was, niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen. The Dog trok zich heel ver terug in de bescherming van Dweezel. Ze leerden met elkaar te communiceren en de gemeenschappelijk punten werden verstevigd, de andere verdreven naar verre uithoeken van elk van de twee werelden. Er was Dweezel, er was The Dog en er was de deelverzameling .

Zo’n vijf jaar geleden deden Dweezel en The Dog de stomste zet uit hun beider leven, tegen beter weten in, tegen alle goeie raad in, het moest en zou zo zijn. De daarop volgende wervelwind had niks met het lot te zien, iedereen had die orkaan al van kilometers ver zien aanstuiven, iedereen behalve – juist – Dweezel en The Dog. De tegen dan ongeveer uitgeblutste carrosserie werd letterlijk in de prak geslagen, uit elkaar gerukt, tegen de muren gekwakt en in de smeltoven gesmeten om er als een amorfe, kneedbare massa weer uit te komen: Dweezel was niet meer, The Dog evenmin. De gemene deler tussen hen was er echter wél nog, heel klein en nazinderend van de verschroeiende hitte, diep verborgen in het gedrocht dat uit de smeltoven kwam.

De grootste gemene deler was in den beginne zwak en alles behalve speels, vrolijk en levenslustig. Het had absoluut geen eigendunk, was zwijgzaam en had geen eigen mening. Langzaam, heel langzaam, onder de nimmer aflatende fluitende en gierende wind van de – het leek wel een eeuwig durende – orkaan, begonnen zowel Dweezel als The Dog weer vorm aan te nemen. Ze groeiden een dag, een week, een maand, een jaar en hebben toen, samen, de wervelwind gestopt. Hoe? Door de wervelwind recht in de ogen te kijken en kalm maar vastbesloten te zeggen: “Nu is het genoeg geweest. Het is gedaan!”

Dweezel en The Dog, de verwekkers van deze blog, hebben nu een veel grotere gemene deler dan vroeger. De speelsheid, vrolijkheid en levenslust zijn terug en gezond. De onbevangenheid is bestrooid met een gezonde dosis voorzichtigheid, de hoge eigendunk is vervangen door het besef van een eigen “ik”. Dweezel en The Dog zijn nagenoeg één. Hier en daar een scherpe kant – sommige posts zijn vrij belerend en, jawel, uit de hoogte, we beseffen dat maar al te goed – waaraan nog moet gewerkt worden, maar alles welbeschouwd is Dweezel content en The Dog ook: ze hebben weer een doel, ze staan in het leven en staan met de kinnen omhoog klaar voor de twisters die nog op hun pad moeten komen.

Het Fenomeen II

september 19, 2008

Dweezel acht het tijd om nog even verder te leuteren over Het Fenomeen. Het handboek voor de Datende Man(nen), toepasselijk afgekort als DM. Voor het gemak zal ik de vrouwen op de datingsites afkorten als BV, Beschikbare Vrouw(en). Ha! Ik hoor ze al briesen tot hier 🙂 De basisregel voor elke min of meer normale DM is: uiteindelijk is het de BV die de DM kiest, niet omgekeerd. Als je min of meer interessant bent en er niet uitziet als een holbewoner, dan krijg je misschien een date los, ja, maar eventuele verdere evolutie ligt in de handen van de BV. Sommige BV zoeken ook wel naar een holbewoner, échte mannen zoals dat heet – in het kruis schartende, pinten hijsende, voetbalkijkende, moeilijk met gevoelens omkunnende mannen. Mannen waarover de BV foutievelijk denken dat ze ze wel zullen kunnen domestikeren en dat hersencellen alsnog kunnen aangekweekt worden. Yeah, right 🙂

Eerst en vooral moet de DM er voor zorgen dat hij in staat is een degelijk profiel te schrijven en profielen van de BV te lezen. Als u tot hier hebt kunnen volgen, dan kan u dus op zijn minst al lezen, wat een héél grote troef is en als u dan nog notie hebt van volzinnen en leestekens, dan behoort u tot een zeldzaam soort mannen. Als u dan bovendien nog het onderscheid kent tussen ‘die’ en ‘dat’, ‘men’ en ‘mijn’, ‘noemen’ en ‘heten’, ‘jou’ en ‘jouw’ en niet categoriek alle vervoegingen waarover u twijfelt doet eindigen op ‘d’, dan bent u – in mijn ogen – al een halfgod. Om een complete god te worden, moet dat profiel natuurlijk ook nog iets zéggen, bij voorkeur over uzelf, niet over uw auto – tenzij u natuurlijk een vrouw zoekt die daarvan in extase geraakt. Verschillende factoren tellen: wees eerlijk, wees een béétje interessant, begin niet over uw verleden, hang niet de zieligaard uit en heb een béétje humor, liefst niet in het genre van “trek eens aan mijn vinger”. Toon, met andere woorden, dat u wel eens interessant zou kunnen zijn om een avond mee aan tafel te zitten en te eten, te lachen, te babbelen en te drinken.

Vermits iedereen, zowel DM als BV, vindt dat de verpakking ook telt – voor de één al wat meer dan voor de ander – is een foto plaatsen een must voor de DM. Voor BV is dat anders, want zij, zoals ik zei, maken uiteindelijk de keuze en zullen wel een foto sturen per mail. Beste DM, plaats een échte foto en, bij voorkeur, meerdere. Zonder gephotoshopte schouders, ogen, tanden of wat u nog al meer lelijk vindt aan uzelf. Als uw profiel en uw foto’s okay zijn, betààl dan om als full member op de datingsite te staan en verwacht vooral niet dat de BV onmiddellijk als vliegen op een, euh, stront op u zullen afkomen, u moet zelf ook nog iets doen.

Kies uw nickname zorgvuldig en zorg dat die origineel is, want dikwijls wordt daar naar gevraagd en dan heb je meteen al iets voor op msn 🙂 Gebruik geen nicks die weerspiegelen wat voor zielig persoon u eigenlijk bent, en gebruik er ook geen die weerspiegelen hoe fantastisch u zichzelf wel vindt. Blijf bovenal ver weg van verkleinwoorden ook al hebt u een grote aaibaarheidsfactor: vele BV zoeken inderdaad een lieve partner, maar die moet bovenal ook nog wel een man zijn en Dweezel, samen met veel BV, denkt dat mannen die veel verkleinwoorden gebruiken ofwel geen stamina hebben, ofwel jeanetten zijn, ofwel nog thuis bij mama wonen. Of een combinatie van dat alles, dat kan natuurlijk ook.

Weet wat u wil. En hier meteen ook een kleine waarschuwing voor de BV: ik ken getrouwde DM die als single op Het Fenomeen rondwaren en ik ken DM die voor elke BV een streepke trekken op de badkamermuur thuis. Ze hebben één ding gemeen: ze zien er goed uit en, bovenal, kunnen het verschrikkelijk goed uitleggen. Ik ken er zo één die in de loop der jaren zijn verhaal zó heeft verfijnd, dat heel veel BV gewoon niet kunnen weerstaan. Hij trekt streepkes, jawel, en is er nog trots op ook. Dit geheel terzijde: weet dus wat u wil, beste DM en wees daar hoe dan ook eerlijk in. Zoekt u een stabiele relatie? Zeg dat dan ook. Zoekt u pussy for free? Zeg dat eveneens. Zoekt u een vrouw met inhoud? Dito. Wat u ook zoekt, probeer het te definiëren. En begin dan maar te beseffen dat u onderworpen bent aan pussy power: uiteindelijk zal u niet kiezen, maar zal u gekozen worden. Het leukste is natuurlijk dat zij u kiest en u haar ook. Pussy power? Vrouwen zijn het sterke geslacht, niet de mannen. Zeg dat Dweezel het gezegd heeft.

Het msn-gebeuren en webcamgedoe wordt in één van de volgende posts behandeld, wees gerust.

Een species op zich: Hollanders

september 17, 2008

Af en toe, enkele keren op een jaar, wil The Dog ook wel eens los lopen en dan gaat Dweezel even over de grens bij onze noorderburen om wat geestesverruimende middelen (jaja, beste conservatieve-roken-en-drugs-zijn-slecht bloggers onder u, schrik u maar rot en veroordeel mij tot u er bij neervalt) om met een fles water en een zorgvuldig gerolde sigaar op één van zijn terrassen The Dog eruit te laten . Ik heb niks tegen Hollanders in hun eigen land, want dan zijn ze immers thuis, verdraagzaam, minzaam, netjes, keurig en al weet ik wat nog meer. Hollanders in het buitenland, bij voorkeur met hun sleurhut, wel, voor hen ervaren Dweezel en vooral The Dog toch wel wat andere sentimenten.

Wat me brengt bij een smal, stijl eenvaksbaantje ergens in de Pyreneeën, in 2000. Wij waren aan het stijgen in mijn toenmalig Honda Civicske, de Hollanders waren aan het dalen met sleurhut en al. Zij zien blijkbaar aan onze nummerplaat dat we Belgen zijn en dus min of meer hun taaltje verstaan en doen wat tekens opdat we zouden stoppen. Dat doen we, alle partijen stappen uit en de Hollanders komen aandraven met een kaart.

“Gedag! Kunnen jullie ons misschien uit de nood helpen?”
“Wat is het probleem?”
“We vroegen ons af waar ‘Outresdireksions’ ligt, want we vinden het nergens op de kaart.”

Dweezel heeft een donkerbruin vermoeden dat ze met zijn dingskes aan het rammelen zijn, maar neen, ze menen het echt. The Dog was toendertijd, euh, een speelse uit de kluiten gewassen pup en holde achter zijn staart aan van plezier, want dit was natuurlijk het spreekwoordelijke ‘de bal afleggen op twee meter van de goal’.

“Klopt, staat op geen enkele kaart. Waar moeten jullie heen?”
“Wel, we zijn op terugreis, dus in de richting van Parijs.”
“En waar bent u begonnen met die pijlen te volgen?”
“In Perpinjan.”
“De pijlen naar Outresdireksions zijn nochtans de pijlen die u moet volgen, dus ik vrees dat u er eentje onopgemerkt bent gepasseerd en daardoor hier in the middle of nowhere bent gestrand.”
“Gadverdamme.”
“Dus, wat ik zou doen, is deze baan verder afdalen en eerst de pijlen volgen terug naar Perpinjan. Eens u dan opnieuw daar bent, de pijlen naar Outresdireksions zoeken en zorgvuldig volgen, want het klopt wel dat ze soms niet zo goed zichtbaar zijn.”
“Is dat zo?”
“Dat is zo.”
“Nou, dat zullen we dan maar doen. Zeg, jullie Belgen zijn best wel een aardig volkje! Kunnen we jullie iets aanbieden om te drinken? Een sjudoransj?”
“Nee merci, we moeten verder anders komen we te laat. Nog een goeie reis!”

We stappen in het Civicske, manoevreren heel voorzichtig en moeizaam rond de wagen en aanhangsel van de Hollanders en rijden verder. Kilometers aan een stuk heb ik in een deuk gelegen. Enkel al de gedachte dat die Hollanders uren later weer op net dezelfde plek zouden staan…

Tagtricks: kies voor penetrant en oraal

september 17, 2008

’t Is erg gesteld met de wereld: een post met penetrante en orale tags en de hits vliegen de hoogte in 🙂 Tja, moet wel wat raar doen voor echte perverten die dan, met de broek al op de knieën, terechtkomen op iets heel anders dan ze verwacht hadden. Bummer!

Gisterenavond met Het Lief gekeken naar No Country for Old Men. I really dig Tommy Lee Jones en, zoals we gewoon zijn van de Coen brothers, alweer een pareltje. Het Lief was wel wat perte totale en heeft enkele stukjes gemist: ik kan er ook niet aan doen dat mijn schoot zo’n goed hoofdkussen is nietwaar? Soit, het is een hele goeie film.

Daarnet serieus gaan tafelen met één van mijn bazen. A whole lot of nice chitchat en Het Bedrijf gaat zijn best doen om me binnen afzienbare tijd wat dichter bij huis te plaatsen… Voor zij die mij niet kennen: ik ben volgens mijn naamkaartjes Senior Consultant and Project Manager, wat inhoudt dat ik gemiddeld om de zes maanden op een ander bedrijf de handen uit de mouwen moet gaan steken. Dichter bij huis zou betekenen dat ik gemiddeld drie uur per dag meer heb om te steken in Dweezel Junior, lezen, films kijken en, natuurlijk, blogs lezen en schrijven. I would really like that a lot… Edoch, eerst zien en dan geloven, maar hoop doet alleszins leven.

Ik ben eigenlijk nog altijd aan het denken wat er nu niet en wel verandert om toch tenminste iets te kunnen schrijven rond de titel van mijn blog… Ah! Hoe minder haar ik op mijn hoofd krijg, hoe meer ik elders lijk te kweken. Hebt u dat ook, beste mannelijke lezer? Het gevoel dat als je niet optreedt tegen de wildgroei dat je over enkele jaren je oorhaar diadeemgewijs over je hoofd zal kunnen samenvlechten? Quite fashionable, don’t you think? Nope. Om de enkele dagen je oren scheren, ’t is me wat, de confrontatie met raspende oorholtes enkele dagen na de scheerbeurt 🙂

Groove

september 16, 2008

Dweezel is volledig gedomestikeerd, zoals dat heet. De schrikdraad mag verwijderd worden, de ketting losgemaakt. Hij gebruikt zelfs Vanish en HG. Vooral over dat laatste merk is hij enorm te spreken tijdens theekransjes – voor elk huiselijk probleem is er wel een HG-pul die dat probleem van de kaart veegt. Zwarte schimmel in uw douche? HG. Stinkende afvoeren? HG. Ik zeg het u, voor àlles is er HG. Spijtig dat ik dat merk niet kende in mijn laatste relatie, want er bestaat ongetwijfeld ook een pul HG tegen compleet psychotische vrouwen, maar da’s geheel naast de kwestie.

Eén avond per week hangt Dweezel zijn basgitaar over zijn linkerschouder en gaat hij gaan repeteren met De Groep. Voor de lezer die het onderscheid niet kent tussen een gitaar en een basgitaar: een gitaar heeft zes snaren, een basgitaar vier. Om het wat moeilijker te maken, heb je natuurlijk ook zes-snarige bassen, maar dat is voor jeanetten (excuseer mij voor de basvirtuozen onder u). Een bas met vijf snaren kan er nog net door, vooral als die vijfde snaar de lage B is, want bij welgekozen gebruik kan dat net dat extra geven (Under The Bridge, laatste noot van de strofe-riff). Een amateurbassist zoals ik heeft zo geen vijfde snaar nodig. Ik ben evenmin een jeanet 🙂

De Groep gaat maandag in de studio. Cool. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat Dweezel die ene avond per week niet zo gedomestikeerd is: dat is mijn avond, mijn uitlaatklep, mijn ding. Wat er zich op zo’n repetities afspeelt in mijn hoofd, dàt is mijn ding. De kick van de drum met de low down vibes van de bas, de harmonie met de piano, de welafgemeten virtuoze licks van de electrische gitaar en de stem en de folkgitaar van de zanger, waaruit elke song ontstaat. Man, dat voelt goed, dat voelt ongedomestikeerd, dat voelt vrij, ook al is het, vergis u vooral niet, hard werken op sommige ogenblikken. Het soort harde werken waar je deugd van hebt.

Op die ogenblikken is de symbiose tussen Dweezel en The Dog volledig. Dweezel denkt en ziet, The Dog voelt en beukt en de symbiose lays down the groove.

Fucking and how to pronounce it

september 15, 2008

Conversatie van Dweezel met een 15-jarige tegenspeler in heren enkel, op een tornooi, vele jaren geleden:

“FOK!”
“Da’s de gebiedende wijs van fokken!”
“Wa?”
“Allez, zeg eens fuck, met een doffe ‘u'”
“FOK!”
“Maar neen, zeg het zoals het hoort!” (zegt het voor)
“FAK!”
*zucht*
“Allez vooruit, zeg eens suck?”
“SOK!”

Ik ga niet beweren dat ik me niet schuldig maak aan een af en toe welgeplaatste “Fuck!”, maar ik probeer het toch zo beperkt mogelijk te houden. Vermits ik 39 ben en dus kan spreken van “de jeugd van tegenwoordig”, zeg ik bij deze dat de jeugd van tegenwoordig met de meest onwaarschijnlijke uitspraken en vloeken naar huis komt, bij voorkeur in het Engels. Toegegeven, die puber waar ik tegen speelde was “al” 15, maar een jaar of drie geleden, hij zat in de laatste kleuterklas, zat Dweezel Junior in zijn bad en antwoordde hij op mijn vraag “Vergeet je je tanden niet te poetsen?” out of nowhere “Fuck you bitch”. Hij vond dat zelf bijzonder grappig, maar het werd ijzig stil in de badkamer toen bleek dat papa dat helemààl niet grappig vond. De conversatie, of eerder monoloog, die daarop volgde heeft er voor gezorgd dat er nooit meer iets gelijkaardigs is uitgekomen. Dweezel weet dat hij moet letten op wat hij zegt in het bijzijn van Junior, maar toch gebeurt dat niet altijd. Ik besef dat enkel het eerste woord blijft hangen van uitspraken als “Verdomme die broek was net gewassen!” als Dweezel Junior in het vers gemaaide gras aantoont dat op de knieën slieren heel goed gaat. Als hij dan toch een ondoordachte vloek moet horen, heb ik liever dat het is in zijn moedertaal.

Deze post is geproduceerd net na het aanhoren van een compleet oninteressant verhaal, tijdens een rookbreak, van een Franstalige collega en u kan dus begrijpen dat The Dog nogal aan het blaffen was: hoe Franstaligen “fuck” zeggen is nog een ander paar mouwen, quoi 🙂

Maten en gewichten

september 15, 2008

Zowaar! Slechts anderhalf uur over een afstand die je normaal in een half uurtje doet! Een waar succes!

Dweezel was al relatief wakker voor zijn vijfde koffie, dus dat is ook een succes te noemen en The Dog heeft ook al een teken van leven gegeven: de liftdeuren gingen open, drie man present. Dweezel betreedt de lift en het alarm gaat af omdat het toegelaten gewicht overschreden wordt. Tiens, Dweezel én The Dog samen wegen slechts zo’n zeventig kilo… Nadere inspectie van de overige liftgangers resulteerde in het aanschouwen van drie ongelooflijke penzen. U weet wel, zo van die zakken vet, omwonden door een XXL hemd met daarop een das die eigenlijk meer horizontaal lijkt te liggen dan vertikaal te hangen. The Dog kon zich net koest houden 🙂 De té klein uitvallende hoofdjes bovenop de penzen lachten schaapachtig toen Dweezel de lift verliet om de op zijn minst vierhonderd kilo toe te laten zich naar lager gelegen regionen te begeven. Dweezel nam dus de volgende lift naar -1 om een koffie en, zowaar, dezelfde penzen aantreffend aan het koffiemachien, druk duwend op de knop ‘sans sucre’ voor hun zwarte koffie. How sad.

Noch Dweezel, noch The Dog hebben iets tegen de ietwat meer gezette medemens, integendeel, maar in dit geval heeft Dweezel het over dagelijks zakenluch verorberende flessen wijn drinkende ‘zaken’mannen. Misschien is meer gewicht ook gewichtiger? Dunno. Men zegt wel eens dat goed gerief onder een afdakske moet staan, maar een afdak dat moet afgebroken worden eer men dat goed gerief terug kan vinden, is een beetje te veel van het goede.

Dweezel en The Dog hebben natuurlijk gemakkelijk praten: wat die twee ook naar binnen spelen in massale hoeveelheden, ze blijven altijd even veel wegen. Zelfs nog niet zo lang geleden na twee keer per week een grote met stoverijsaus en mayonnaise, twee frikandellen, een reuzesaté, vijf bitterballekes, een kaaskroket en nen Bicky 🙂

Slijm

september 14, 2008

Zondagochtend. Zon. Nieuwe van Kings of Leon net gebrand en lekker luid, terwijl Dweezel Junior “over den draad” is, wat evenveel betekent als “gaan spelen bij de buurmeisjes”. Buren links zijn aan het vechtscheiden, buren rechts zijn aan het EOT-en en voor de kinderen lijkt dit wel allemaal als normaal. Ik was de eerste van de drie, bezweken onder het virus dat is gestart aan het begin van de straat en nu misschien wel steeds verder oprukt – nog een paar jaar en de hele straat is gescheiden?

Dweezel op zondagochtend, dat is bijna rillend genietend van drie koffies, gezet met het het espressomachien dat hij heeft gekregen voor zijn verjaardag. Illy, Lavazza of Segafredo. Of ook wel Koffiekan (enkel verkrijgbaar bij bakkers, maar lèkker). Gestoomde melk. Eén klontje suiker. Vers gerolde Samson. Dweezel zit nu nog in zijn hoofd met de film die hij gisteren heeft gezien, “A Mighty Heart”, bonechilling en A. Jolie blijkt naast de halve wereld te adopteren toch te kunnen acteren. Een aanrader.

De slakkensporen op het ochtendterras zijn al opgedroogd en verdwenen, die op het avondterras zijn nog zichtbaar. Dweezel Junior houdt van slakken: weer of geen weer, hij bouwt altijd slakkenkastelen met ganse slierten klimop en onkruid met kluit en al. Al dat groen wordt op de tuintafel gedeponeerd en dan gaat hij op slakkenjacht. Huisjesslakken. Na een halfuurtje of zo zitten er zowat vijftig tussen de klimop en het onkruid op de tuintafel. En dan gaat hij er bij zitten, op een tuinstoel en begint hij tegen al die slakken te praten. Hij is er begot lief tegen: slakken die dreigen naar de voor hen onmetelijke diepte te tuimelen, worden voorzichtig weer middenin het kasteel geplaatst met de boodschap “slakje, je moet oppassen hé”. Slimy fuckers.

Dweezel weet het, hij is een beetje huiselijke posts aan het schrijven. Dat mag ook wel even, The Dog is niet aan het grommen, die ligt eerder met de poten in de lucht te slapen en laat Dweezel langzaam ontwaken met een beetje hulp van zijn verslavingen, een luxe die vanaf morgen weer wordt genekt. Maar, oh yes, volgend weekend heeft Dweezel een verlengd weekend, vier dagen, waarvan één dag studiowerk en blijft hij dus vier dagen vrij van vergaderingen, projectplanningen en, bovenal, files.

Terwijl Dweezel de vrucht zijner lendenen hoort joelen bij de buren, gaat hij wat junkfood for the brain nuttigen (Stone Cold van Baldacci) op zijn ochtendterras. Mét een koffie en een sigaret.

En voor diegenen die dachten dat ik zou schrijven over de nacht met Het Lief: you wankers! 🙂

Dweezelsoep

september 13, 2008

Het geheim van verse tomaten-met-paprika soep zit ‘m in de look en de verse basilicum die eraan wordt toegevoegd nadat de soep heeft gekookt. Niet de look, die mag meekoken, de basilicum niet. Helaas heeft Dweezel daarnet vergeten verse basilicum te kopen in de Carrefour, maar de soep is desalniettemin lekker, zei Dweezel Junior daarnet, voor de Grote Wandeling met de hond. Het Lief is ook nogal zot van Dweezelsoep, dus vannacht, als ze naar hier komt, kan ze ook nog wat degusteren.

Als het zo bijna een hele dag heeft gemiezerd, dan is het leuk wandelen in de – ik zal maar zeggen nazomerse – geuren van de net nog groene planten en bomen, de hoog opgeschoten maïsvelden en de bijna gerooide aardappelen. Je kan de zomer nog ruiken, een zomer die ondanks het weer toch één van de beste zomers van Dweezel is geweest, waarvoor dank aan Het Lief. Cara mia. In retrospect was het weer deze zomer eigenlijk prachtig, alles zit ‘m in de indrukken nietwaar?

Ik weet niet wat u betreft, maar Dweezel gaat straks op verzoek van Dweezel Junior kippenbouten bakken, broccoli stomen en aardappeltjes koken. Op dit ogenblik denkt Dweezel Junior nog niet aan het eten, hij is de macho aan het uithangen tegen de buurmeisjes – veel te jong om al interesse te hebben in the opposite sex, maar ergens geef ik hem al de boodschap mee eerst die uit de buurt te proberen en uiteindelijk te gaan lopen met eentje van De Stad. Never mind, dit is een inside joke tussen Dweezel en The Dog 🙂

Dit is zo’n avond waarop Dweezel, na het badkamergebeuren met Dweezel Junior, zal neerzijgen in de sofa, Duvel in de ene hand en sigaret in de andere en met een contente glimlach een film zal laten branden op zijn netvlies. In afwachting van Het Lief en morgen is het Rob De Nijs gewijs Zondag. It could be worse, it could be raining. Old Indian saying. Oh yeah 🙂