Dat ze wakker zijn

En lap! ze zijn terug, jawel, Dweezel en zijn hond. Enkele losse flodders…

Enkele maanden echt volledig geen zin gehad om te bloggen, maar ik heb mij zonet een deuk ge-enerveerd bij het lezen van een blog waarin élke zin, ik zweer het u, op z’n minst twee verkleinwoorden bevat. Zeetjes, zonnetjes, blogjes, centjes, badjes à volonté… I just don’t get it. Dat iemand in het dagelijkse taalgebruik af en toe verkleinwoorden gebruikt om effectief iets kleins te benoemen of als teken van affectie, natuurlijk, wie doet dat niet, maar deze blogger moet bij het herlezen van zijn schrijfsels toch op zijn minst nattigheid voelen? Tenzij hij natuurlijk overvallen wordt door affectie voor de zon, de zee, zijn blog, zijn geld en zijn bad, want dan zou ik het, als ik veel moeite doe, nog begrijpen. Het is natuurlijk ongetwijfeld een lieve man, maar ik kan en wil me de stroperigheid niet voorstellen die thuis, binnen die relatie, heerst. Het heeft, maar dat is mijn gedacht, iets afstotelijk.

Soit. Dweezel en The Dog zijn de afgelopen maanden druk in de weer geweest met feesten, Het Lief, de scheiding van Nr2, Dweezel Junior en vooral genieten van zijn ondertussen al acht maanden durende geluk. Feestjes, het liefje, het scheidingetje van Nr2′tje… Naah, het gaat me echt niet af. Sinds kort voer ik Dweezel Junior tot zijn groot contentement zelf naar school en ontlast ik Dweezel Senior op die manier een beetje, gebruik ik de bedrijfswagen enkel om naar het station te rijden en ga ik werken met trein en metro, eveneens betaald door de werkgever. Het is ook een jungle, maar op die manier spaar ik meer dan twee uur per dag uit en kan ik eindelijk terug wat lezen. Geen hoogstaande literatuur, eerder junkfood for the brain, maar dat het deugd doet, is een feit.

De toetsenist van onze groep, in zijn vrije tijd professor in het UZ Gent heeft vorige week op een vlucht naar Orlando een vrouw helpen bevallen op enkele duizenden meter hoog. Een heel nieuwe betekenis voor de Mile High Club: in plaats van te vogelen, bevallen. Hij stond in alle kranten, a glorious moment of fame, terwijl we eigenlijk eerder dat ogenblik wilden verwerven met de groep. ‘t Is een begin natuurlijk en zou een leuke topic kunnen zijn in onze bio.

Dit was een opwarmerTJE, ik zal een poging doen om mijn blogJE te vullen met regelmatige postJES in dit jaartJE 2009. Veel lieve groetJES van DweezelTJE en zijn hondJE. Fuck, that really sucks!

Wit kolleke voor kerst? Naah!

Ha! Al die eensgezinde reacties op onze vorige post! Wreed plezant vinden we dat.

Koud. Miezeren. File. Het was weer van dat deze ochtend. Achter mij een asshole met een blauw gestreept hemd met zo’n effen wit kolleke: ik weet niet wat u daarvan vindt, maar ik vind dat dus – om het deftig uit te drukken – serieus fout. En hij had een donkere zonnebril aan, om 7u54. In welke tijdzone hij leefde weet ik niet, maar in de onze was het wel degelijk nog donker. En plakken in mijn gat dat het geen naam had, in de file net voor Aalst. Stripsgewijs zou een mens daar binnensmonds wel eens “whoeah” en “eek” bij kunnen uitslaken, niet? Het derde baanvak waarop ik zat stond stil, het middenste baanvak ging aan vijf per uur vooruit, dus de asshole voegt in op dat middenste baanvak (tot grote ergernis en opgestoken vinger van een motorrijder die hij bijna meehad) en haalt mij stapvoets in, eveneens dezelfde vinger woest naar mij opstekend. Een minzame glimlach van Dweezel. The Dog opende de middenconsole, zette zelf zijn zonnebril op en gaf een grootte van ongeveer twee centimeter weer tussen duim en wijsvinger. Het wit kolleke begreep het onmiddellijk en toen ging het derde baanvak weer vooruit.

Nog vijf weken en Dweezel en The Dog hebben kerstverlof. Twee weken, jawel, ook al staan we geen van beide in het onderwijs. Voor het eerst sinds jaren, twee volle weken en ik heb zowaar zelfs zin in kerstmarkten en de alom bekende, gevreesde of geliefde kerstsfeer Dweezel Junior is nu en dan thuis, maar kerst en nieuw viert hij bij zijn mama omdat daar veel meer kinderen zijn en dat is dus voor hem veel plezanter. Sommige gescheiden ouders vechten voor dood om hun kind(eren) bij zich te hebben voor kerst en/of nieuw, zonder te denken aan het (de) kind(eren) in kwestie… Dweezel Junior zou zich ook wel amuseren bij Het Lief en Dweezel en The Dog, maar bij zijn mama zijn er de twee kinderen van de nieuwe man (nu ja, ‘nieuw’ is ondertussen wel nogal relatief geworden), mama’s eigen nieuwe dochtertje (halfzusje dus voor Dweezel Junior) en misschien zelfs de tante met twee spruiten. Wat zou ik dan in godsnaam gaan zielig doen dat hij niet bij mij is? Geen enkele reden toe, da’s mijn gedacht, ik ben blij voor hem en hij krijgt zijn sint-, zijn verjaardags-, zijn kerst- en nieuwjaarscadeautjes dan wel als het past. Dure maand!

Ik ben content dat zapnimf weer de pen, allez, het toetsenbord heeft opgenomen Het was daar veel te stil, veel te lang. Ongetwijfeld zal dat hier ook zo zijn in het kerstverlof

Slaughterhouse I: Labia minora

Dweezel en The Dog kijken soms wel eens naar WijfTV – allebei bekennend, met ietwat schaamrood op de wangen, dat ze zware suckers zijn voor de woensdagavondfilms aldaar – en enkele dagen geleden hebben we, in een ogenblik van verstandsverbijstering, gekeken naar “De perfecte vagina”. Vrouwen hebben blijkbaar dezelfde frustraties als mannen, maar dan omgekeerd: mannen vinden hun ding te klein, vrouwen vinden hun kleine lipjes te groot. Eén enkele chirurg in dat programma krijgt zo’n 15 à 20 meisjes en vrouwen per maand over de vloer om hun labia minora te laten, euh, fileren. Het is de snelst groeiende tak in de cosmetische chirurgie van de afgelopen vijf jaar.

Huh!?

Beste vrouwen, of ze nu groot zijn of klein, gefrommeld zijn of niet, ze zijn van u en ze zijn mooi. Laat u niet wijsmaken door neanderthalers dat ze niet voldoen aan hun eisen en als ze dat dan toch pogen, zeg dan maar dat hun ding *absoluut* niet voldoet aan uw eisen. Ga niet gebukt onder de fake normen van grote borsten, platte buik, godinnenbillen en nu ook nog – god forbid – de perfecte vagina. Als iemand van u houdt, dan is ze voor hem normaliter de perfectie zelve. Voor u zou ze dat ook moeten zijn.

Tenzij uw grote kleine lipjes natuurlijk uw leven in de weg staan en de frustraties zo diep in de krochten van uw ziel gevlochten zijn dat er geen andere uitweg is. Dan hebt u alle begrip van de wereld als u het mes er laat in zetten. Plaatselijke narcose. Een kwartiertje werk. Een paar dagen zwaar afzien, dan nog enkele weken gewoon afzien en klaar is Kees. Of gereed is Gertrude.

Na het bekijken van dat programma dronken Dweezel en The Dog elk een Duveltje, rookten allebei een sigaret en gingen nogal redelijk numb gaan slapen. Er kwamen gelukkig geen scalpels aan hun dromen te pas, ook geen labia minora en evenmin perfecte vagina’s. No pussy, but sweet oblivion nonetheless

Tagtricks: kies voor penetrant en oraal

‘t Is erg gesteld met de wereld: een post met penetrante en orale tags en de hits vliegen de hoogte in Tja, moet wel wat raar doen voor echte perverten die dan, met de broek al op de knieën, terechtkomen op iets heel anders dan ze verwacht hadden. Bummer!

Gisterenavond met Het Lief gekeken naar No Country for Old Men. I really dig Tommy Lee Jones en, zoals we gewoon zijn van de Coen brothers, alweer een pareltje. Het Lief was wel wat perte totale en heeft enkele stukjes gemist: ik kan er ook niet aan doen dat mijn schoot zo’n goed hoofdkussen is nietwaar? Soit, het is een hele goeie film.

Daarnet serieus gaan tafelen met één van mijn bazen. A whole lot of nice chitchat en Het Bedrijf gaat zijn best doen om me binnen afzienbare tijd wat dichter bij huis te plaatsen… Voor zij die mij niet kennen: ik ben volgens mijn naamkaartjes Senior Consultant and Project Manager, wat inhoudt dat ik gemiddeld om de zes maanden op een ander bedrijf de handen uit de mouwen moet gaan steken. Dichter bij huis zou betekenen dat ik gemiddeld drie uur per dag meer heb om te steken in Dweezel Junior, lezen, films kijken en, natuurlijk, blogs lezen en schrijven. I would really like that a lot… Edoch, eerst zien en dan geloven, maar hoop doet alleszins leven.

Ik ben eigenlijk nog altijd aan het denken wat er nu niet en wel verandert om toch tenminste iets te kunnen schrijven rond de titel van mijn blog… Ah! Hoe minder haar ik op mijn hoofd krijg, hoe meer ik elders lijk te kweken. Hebt u dat ook, beste mannelijke lezer? Het gevoel dat als je niet optreedt tegen de wildgroei dat je over enkele jaren je oorhaar diadeemgewijs over je hoofd zal kunnen samenvlechten? Quite fashionable, don’t you think? Nope. Om de enkele dagen je oren scheren, ‘t is me wat, de confrontatie met raspende oorholtes enkele dagen na de scheerbeurt

Bleed the freak

Naast de titel van een nummer van Alice in Chains, is dit ook wel eens de gedachte die Dweezel heeft in sommige situaties, close encounters of the third kind met sommige Waalse broeders, vooral op slechte momenten. Ja, ook Dweezel heeft slechte momenten, eigenlijk dagelijks, vanaf het uit bed kruipen tot zijn vijfde koffie. En dan zit hij daar op zijn werk, na twee uur file, met zijn derde koffie, dus lang voor hij begint te functioneren en de telefoon van zijn collega, die er even niet is, gaat. Sterreke 5, lijn overnemen…

“Met Dweezel aan het toestel van IG”
“Euh, IG n’est pas là?”…
“Neen, ze is even weg, ik weet niet waar ze is.”
“Euh?”
“Kan ik een boodschap overbrengen?”
“Euh?”
“Welcome to the Twilight Zone!” (licht demonische toon)
“Euh???”
“Ah, u praat geen Nederlands?” (valt-uit-de-lucht toon)
“Euh?”

Op dat ogenblik komt de genaamde IG afgeslenterd. Ik zeg haar dat Euh aan de telefoon is en ga om mijn vierde koffie. Ik heb er geen probleem mee mijn Franstalige collega’s in het Frans te woord te staan, maar ik heb er wél een probleem mee dat quasi (geen veralgemening) elke Franstalige collega er per definitie van uitgaat dat zijn gesprekspartner Frans praat, zeker als ik die gesprekspartner ben en zeker vooraleer ik mijn vijfde koffie binnen heb. Als ze dan nog niet eens de vraag verstaan of ik een boodschap kan overbrengen – ik bedoel, da’s toch recht uit “Telefoneren voor dummies” – dan sta ik daar in de binnentuin, met koffie vier, lurkend aan een sigaret, te denken: “Bleed the freak”. Of dat dan slaat op mij of op mijn Franstalige collega mag u zelf uitmaken.

Etiquette?

Dweezel dartelt als een jonge pup doorheen blogland, nieuwsgierig snuffelend hier, vrolijk kwispelend daar, nu en dan eens blaffend tegen Grote Veralgemeningen en af en toe zijn pootje opheffend tegen Heilige Huisjes. Meestal gaan dat blaffen en pootje opheffen samen, ttz na de verwachte reactie op het geblaf, gaat het pootje in de lucht. En hup, terug op pad.

Ik denk – ik weet het niet zeker – dat er een bepaalde etiquette bestaat in blogland. Op sommige blogs lijkt die etiquette verdacht veel op “Gij zult geen andere mening hebben”. Ik ben er zeker van dat de auteurs van dergelijke blogs niet wandelen zoals de gemiddelde mens, maar eerder “voortschrijden”, liefst een paar centimeter boven de grond, zodat ze kunnen neerkijken op u en ik en bovenal de indruk trachten te wekken dat ze ongelooflijk belangrijk zijn. Ze hebben een mening over àlles en hun mening is De Mening, juist en onaantastbaar. En natuurlijk hebben ze wonderkinderen, dat kan gewoon niet anders, en de foto’s van die kinderen worden in het breed uitgesmeerd op het net. “Kijk eens hoe prachtig ze zijn en ze kunnen dit en dat, nu al, ze zijn twee jaar voor op hun leeftijdsgenoten, blablabla”… Ze doen maar, Dweezel heft zijn pootje op en denkt er niet aan om zijn ene nakomeling te grabbel te gooien, want daarop komt het neer. Te. Grabbel.

Gelukkig hebben ze het niet voor het zeggen, want dan zou Dweezel, kuierend door de Veldstraat, zelfs geen sigaret meer mogen opsteken. Misschien zouden ze eens moeten beginnen roken, die bloggers der Absolute Wijsheden, misschien worden ze dan wat meer ruimdenkend. Verdraagzamer. Beminnelijker. Althans voor mij – ik spreek niet in naam van anderen.

Etiquette dus. Euh, ik heb geen namen genoemd, of wel?

Filevermaak

Elke ochtend van elke werkweek. Op maandag, woensdag en vrijdag het vagevuur, op dinsdag en donderdag de hel. Niet dat ik me het zo zwaar aantrek hoor in mijn leren salon, koffiemok bij de hand en af en toe een sigaret – ja, fanatiekelingen, ik rook! En zelfs in de auto! – maar soms kan ik me wel mateloos ergeren. Deze ochtend bijvoorbeeld: rustig voortkabbelend op het derde baanvak aan 60km/u, op een bescheiden 10 meter of zo van mijn voorligger, in wat men noemt een accordeonfile. Rijden, stoppen, rijden, stoppen. En op 2cm achter mij zo’n BMW met achter het stuur een gezonnebrilde, uitvoerig geföhnde, zonnebankbruine, kijk-eens-naar-mij-wat-ben-ik-toch-ongelooflijk broekventje. Met zo’n melksnorreke, onaangeroerd sinds de eerste haartjes verschenen. Aan het flikkeren met zijn lichten, zwaar obsceen gestikulerend. Dweezel, immer de rust zelve (yeah, right), placht dan wel eens The Dog in zichzelf voelen grommen. De nacho achter mij – ik weet niet waarom, maar dat type macho’s doet me altijd denken aan nacho’s – besluit dan maar mij rechts in te halen, met als gevolg dat hij op zijn remmen moet gaan staan omdat hij over het hoofd had gezien dat er schuin voor mij, op het tweede baanvak, ook iemand reed. Zo’n Suzuki’tje op vier fietsbanden. Ik passeerde de nacho en glimlachte vriendelijk als antwoord op zijn opgestoken middenvinger en hij schoof weer in achter mij. Bij zijn volgende poging om me rechts in te halen was hij zo woest naar mij aan het gebaren, dat hij glad in het gat reed van datzelfde Suzuki’tje. Lap, onmiddellijk alles blok, ik ook. De nacho vliegt uit zijn voiture en loopt wild roepend naar de bestuurderskant van de onfortuinlijke in wiens gat hij had gereden en bonkt razend op de ruit. De deur gaat langzaam open en ik zie voeten in gigantische rieten slippers het wegdek raken, gevolgd door gejeansde benen met een omvang van mijn middel. Dan een torso om u tegen te zeggen, armen als bomen in een hyperstrak t-shirtje, en een kop van jewelste. Zo een kóp, weet u wel, lijkend op een machtig wapen dat door alles heen kan geramd worden. Nacho werd wat bleekjes en keek even later pijnlijk grimassend naar boven in de neusgaten van de bestuurder van de Suzuki (het raadsel van hoe die man daarin kon blijft tot op heden onopgelost). Ik was ondertussen ook uitgestapt en was dicht genoeg om de boom te horen vragen: “U zei?” Bleke Nacho keerde zich dan tegen mij (ik zal u zijn verwoording besparen, de voortplantingsorganen des mans en de voortplantingsdaad op zich kwamen er veelvuldig in voor), zonder resultaat, want andere chauffeurs waren evenzeer getuige geweest van zijn irritant gedrag. Politie er bij en, om een lang verhaal kort te maken, nacho’s BMW was niet verzekerd en nacho had geen rijbewijs… Lichtjes stomend uit zijn oren, nogal rood aangelopen, okselvijvervormend was hij getuige van hoe zijn voiture op de pechstrook werd geduwd… En Dweezel wuifde glimlachend vaarwel, The Dog in zich lichtjes aan het strelen tot het grommen ophield.

De file? Eén en al plezier, ik zweer het u.